მთავარი მენიუს გახსნა

გუდამაყარი — აღმოსავლეთ საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე, ძირითადად განიხილება როგორც მთიულეთის ერთ-ერთი თემი, თუმცა ცალკე ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მხარეა. გუდამაყრის მხარის ისტორიულ ძეგლთა შორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ადრინდელი ფეოდალური ხანის მახვილის ციხე, რომელიც ბაკურხევის მარჯვენა მხარეზე მდებარეობს, მახვილივით აზიდულ მთაზე, და პირიმზის ფუძის ანგელოზის ეკლესია სოფ. ჩოხში. გუდამაყრის ხეობაზე გადიოდა საქართველოს თანამედროვე სამხედრო გზის ერთ-ერთი განშტოება, რომელიც არაგვის ხეობას ხევთან აკავშირებდა.

სექციების სია

გეოგრაფიარედაქტირება

მდებარეობს მდინარე გუდამაყრის არაგვის ხეობაში. დასავლეთით მას ესაზღვრება მთიულეთი, ჩრდილოეთით — ხევი, აღმოსავლეთით — ხევსურეთი და ფშავი, სამხრეთით — ხანდო და ჭართალი. გუდამაყარი ხევისგან გამოყოფილია კავკასიონის მთავარი ქედით, ხოლო ფშავ-ხევსურეთისაგან — გუდამაყრის ქედით. ამ ქედზე გადიოდა გვიანდელი ხანის ქართლისა და კახეთის სამეფოთა საზღვარი.

ისტორიარედაქტირება

გუდამაყრელებს იხსენიებს ლეონტი მროველი (XI ს.) ქართლის გაქრისტიანების ისტორიასთან (IV ს.) დაკავშირებით - ქართველთა განმანათლებელი ნინო სხვა მთიელებთან ერთად წობენში მათ ქრისტიანობას უქადაგებდა. ფეოდალურ ხანაში გუდამაყარი არაგვის საერისთავოში შედიოდა. 1071-1080 წლების საბუთებში ნახსენებია გუდამაყრული მუზარადი.[1]

 
„არს გუდამაყრის ხეობა მაგარი, მოსავლით ვითარცა სხუა მთის ალაგნი და უფროს მწირი“

XIX საუკუნეში იგი დუშეთის მაზრის შემადგენლობაში იყო. 1831-1832 წლების კამერალური აღწერით გუდამაყარში ცხოვრობდა 251 კომლი, 1955 სული. გუდამაყარში შედიოდა ოცი სოფელი ათნოხი, ბაკურხევი, ბახანი, გამსი, გოგნაურთა, დიხჩო, დუმაცხო, ზანდუკი, კიტოხი, ლუთხუბი, მაქართა, ფახვიჯი, ჩობალაურნი, ჩოხი, საუხი, ჭოჭოხი, ხოზა.[2]

თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით გუდამაყრის ტერიტორია შედის მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, გუდამაყრის თემში. მასში შედის 20 სოფელი ბაკურხევი, ბახანი, ბოსელი, გამსი, დიდებანი, დიხჩო, დუმაცხო, ზანდუკი, თოთიაურნი, თორელაანი, კიტოხი, ლუთხუბი, მაქართა, საკერპო, საჩალისჭალა, სიჯანანი, ფახვიჯი, ჩობალაურნი, ჩოხი, წინამხარი. მოსახლეობისგან დაცლილია ათნოხი და ბურსაჭირი.

ეკონომიკარედაქტირება

გუდამაყარში მეურნეობის წამყვანი დარგი იმთავითვე იყო მეცხოველეობა, ასევე მთის მიწათმოქმედება, მოჰყავდათ მცირე რაოდენობით ხორბალი, ქერი, ფეტვი, ტყეში აგროვებდნენ ხილს და მოხევეებს უცვლიდნენ პურზე. გუდამაყრელები კარგი ხელოსნები იყვნენ, მამაკაცები მისდევნდნენ დურგლობას, კალატოზობას, მჭედლობას, ქალები ქსოვდნენ ქ~შალის ქსოვილებს, ფარდაგებს, ხურჯინებს. გუდამაყრელები ამზადებდნენ კარგ ყანწებსა და მშვილდისრებს.

სალოცავებირედაქტირება

სოფელ ჩოხში მდებარეობს გუდამაყრელთა ერთ-ერთი მთავარი სალოცავი პირიმზე ფუძის ანგელოზი<. პირიმზის ხატი პატარა ქვითკირის ეკლესიაა, რომელიც სიპი ქვით იყო გადახურული და ქვის ჯვარი ედგა თავზე. ეკლესიას გარს ერტყა ხატის ტყე. ჩოხის წმ. გიორგის ეკლესიაში ინახებოდა პირიმზის ხატი, რომელიც წარმოადგენდა ვერცხლით მოჭედილ და მხედრულწარწერიან ჯვარს წმინდა გიორგის გამოსახულებით. ის 1707 წელს შესწირა თეიმურაზმა, შემდგომში არაგვის ერისთავმა ფუძის ანგელოზს. პირიმზეში 9-10 ხატობა ტარდებოდა, რომელთაგან უმთავრესი იყო ფუძის ანგელოზობა, რომელიც 30-31 აგვისტო იმართებოდა. პირიმზე წკლაურ-ბექაურებმა ხევსურეთის სოფელ უკანახოდან გადაიტანეს გუდამაყარში.

მოსახლეობარედაქტირება

დღევანდელი გუდამაყარი ძირიტადად ხუთი გვარითაა დასახლებული. ეს გვარებია ბექაური, წიკლაური, აციაური, ჩოხელი და ანთაური. გუდამაყარიდანაა ცნობილი მწერლი და რეჟისორი გოდერძი ჩოხელი. იგი თავის არაერთ ნაწარმოებში იხსენიებს მშობლიურ მხარეს.

აღწერის წელი მოსახლეობა მამაკაცი ქალი
1831 1955
1926   1541 741 790
2002[3]   681
2014   234

ლიტერატურარედაქტირება

  • გვასალია ჯ., არაგვის ხეობის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული», 1976, ტ. 5;
  • მისივე, მთიულეთის ისტორიული გეოგრაფიიდან, «კავკასიის ეთნოგრაფიული კრებული», 1971, ტ. 3;
  • მაკალათია ს., მთიულითი, ტფ., 1930;

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება

სქოლიორედაქტირება

  1. დოლიძე ი.. „ქართული სამართლის ძეგლები“ ტ II გვ. 40 — თბილისი, „მეცნიერება“ 1965
  2. თოფჩიშვილი რ. „საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები“ გვ. 158 — თბილისი, „საჩინო“, 2017
  3. საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები