გორელოვკასოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: გორელოვკა, ორლოვკა, სპასოვკა, ეფრემოვკა, სამება, ჟდანოვაკანი).

სოფელი
გორელოვკა
Duxaborebi.JPG
დუხობორების სამლოცველო სოფელ გორელოვკაში
ჯაბა ლაბაძის ფოტო
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
რეგიონი სამცხე-ჯავახეთი
მუნიციპალიტეტი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი
თემი გორელოვკა
კოორდინატები 41°12′52″ ჩ. გ. 43°41′32″ ა. გ. / 41.21444° ჩ. გ. 43.69222° ა. გ. / 41.21444; 43.69222
ცენტრის სიმაღლე 2065
მოსახლეობა Increase2.svg 1165[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა სომხები 56 %, ქართველები 33 %, რუსები 11 %
რელიგიური შემადგენლობა ქრისტიანები
სასაათო სარტყელი UTC+4
გორელოვკა — საქართველო
გორელოვკა
გორელოვკა — სამცხე-ჯავახეთის მხარე
გორელოვკა
გორელოვკა — ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი
გორელოვკა

გეოგრაფიარედაქტირება

სოფელი მდებარეობს ჯავხეთის ზეგანზე, მდინარე ბუღდაშენის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 2065 მეტრი. სოფელში არის ვულკანური წიდის საბადო.

ისტორიარედაქტირება

ადგილობრივი სომხები გორელოვკის ძველ სახელწოდებად ბუღდაშენს ასახელებენ. სიძველეებიდან ამ დიდ სოფელში ახლა აღარაფერია შემორჩენილი, თუმცა XX საუკუნის 30-იან წლებში ადგილობრივ მოსახლეობას კიდევ ახსოვდა, რომ გორელოვკის ძველი სოფლის ნანგრევებზე იყო აშენებული (ეკლესიის ნანგრევი, ძვ. სასაფლაო დიდი ბრტყელი ლოდებით, ზეთის სახდელი ნაგებობა და სხვ.). გორელოვკის მახლობლად, ბუღდაშენის ტბის აღმოსავლეთ ნაპირზე, ძველი ნასოფლარია, სადაც შემორჩენილია ნასახლართა დიდი ბუდეები და სასაფლაო ძველი დაუმუშავებელი ლოდებით, ეკლესიის კვალი კი აღარსადაა. „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ (1595) ეს ადგილები სრულიად დაუსახლებელი ჩანს. XIX საუკუნის 40-იან წლებში რუსეთის მთავრობამ ჯავახეთში გადმოასახლა დუხობორები ტავრიისა და ვორონეჟის გუბერნიებიდან. სახელი „გორელოვკა“ მათი შერქმეულია. დასახლებისთანავე მათ ააშენეს ობოლთა სახლი, რუსულ-უკრაინული ტიპის ხატა და 1946-1947 წლებში ევროპულ ყაიდაზე ააგეს სამლოცველო სახლი. 1895 წელს 2000-მდე დუხობორმა ძალადობის მიმართ პროტესტის ნიშნად იარაღი დაწვა. მეფისნაცვალმა ვორონცოვმა დუხობორები ამ ფაქტის გამო დასაჯა, სოფელში კაზაკთა პოლკი მიავლინა. ყველა მამაკაცი გაშოლტეს, ნაწილი კი ციმბირში გადაასახლეს. 90–იან წლებამდე დუხობორების რიცხვი ოთხი ათასს აღწევდა, თუმცა 1990-იანებში მათმა უმეტესობამ საქართველო დატოვა.

დემოგრაფიარედაქტირება

2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1165 კაცი. სოფელში არის სამი საჯარო სკოლა და დუხობორების ეთნოგრაფიული მუზეუმი. დუხობორების რაოდენობა 125 ადამიანია.

ლიტერატურარედაქტირება

  • ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, გვ. 109-110, თბ., 2012 წელი.
  • ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგ. 1, თბ., 1964;
  • ბერძენიშვილი დ., ნარკვევები საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიიდან. ზემო ქართლი: თორი, ჯავახეთი, თბ., 1985.

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება

სქოლიორედაქტირება

  1. მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.