რასინგ კლუბ დე აველიანედა (საფეხბურთო კლუბი)

არგენტინული საფეხბურთო კლუბი

რასინგ კლუბ დე აველიანედა (ესპ. Racing Club de Avellaneda) — არგენტინული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ აველიანედიდან. ასევე ცნობილია როგორც რასინგ კლუბი ან უბრალოდ რასინგი. დაფუძნდა 1903 წლის 25 მარტს. ასპარეზობს არგენტინის პრიმერა დივიზიონში და ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე უფრო ძლიერ და პოპულარულ გუნდად არგენტინული ფეხბურთის ისტორიაში. „ბოკა ხუნიორსთან“,[1] „ინდეპენდიენტესთან“,[2][3] „რივერ პლეიტთან“[4] და „სან-ლორენსოსთან“[5] ერთად შედის არგენტინული საფეხბურთო კლუბების დიდ ხუთეულში.[6]

რასინგ კლუბი
Escudo de Racing Club (2014).svg
სრული სახელი Racing Club de Avellaneda
რასინგ კლუბ დე აველიანედა
მეტსახელი La Academia
დაარსდა მარტი 25, 1903; 117 წლის წინ (1903-03-25)
სტადიონი „ესტადიო ხუან დომინგო პერონი“
აველიანედა, არგენტინა
(ტევადობა: 61 000 მაყურებელი)
პრეზიდენტი ესპანეთის დროშა ვიქტორ ბლანკო
მწვრთნელი არგენტინის დროშა სებასიან ბეკასესე
ლიგა არგენტინის პრიმერა დივიზიონი
2019–20 მე-4
საიტი ოფიციალური საიტი
ძირითადი ფორმა
რეზერვის ფორმა
მესამე ფორმა

ისტორიარედაქტირება

„რასინგ კლუბის“ ისტორია სათავეს 1903 წლის 25 მარტიდან, ბუენოს-აირესის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე პატარა ქალაქ აველიანედაში იღებს. იგი პირველი საფეხბურთო კლუბია, რომელიც ამ ქალაქში დაფუძნდა. ორი წლის შემდეგ, ამავე ქალაქში შეიქმნა მეორე საფეხბურთო კლუბი ინდეპენდიენტე — „რასინგის“ მთავარი და ყველაზე პრინციპული მოწინააღმდეგე.[7] არგენტინული ფეხბურთის სამოყვარულო პერიოდში[8] „რასინგ კლუბი“ ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე უფრო სტაბილურ და ძლიერ გუნდად ითვლებოდა.

„რასინგმა“ 1913–1919 წლებში ზედიზედ შვიდჯერ შეძლო ქვეყნის ჩემპიონატში გამარჯვება. 1920-იან წლებში დამატებით კიდევ ორჯერ დაეუფლა ჩემპიონის წოდებას და ჯამში მოპოვებული ცხრა საჩემპიონო ტიტულით, სამოყვარულო პერიოდის ყველაზე ტიტულოვან კლუბად რჩება ამჟამად არსებულ არგენტინულ საფეხბურთო კლუბებს შორის.[9][10].

პროფესიონალური საფეხბურთო ჩემპიონატების ჩატარებიდან „რასინგი“ პირველი იყო, ვინც სამჯერ ზედიზედ (1949, 1950, 1951)[10] მოიგო არგენტინის ჩემპიონატი. ამავე პერიოდში, კერძოდ 1950 წლის 3 სექტემბერს გაიხსნა გუნდის ახალი სტადიონი, რომელსაც სახელი არგენტინის პრეზიდენტის ხუან პერონის პატივსაცემად ეწოდა — „ესტადიო პრესიდენტე ხუან დომინგო პერონ“ (ესპ. Estadio Presidente Juan Domingo Perón). სტადიონი ასევე ცნობილია სახელწოდებით „ელ სილინდრო“ (ესპ. El Cilindro de Avellaneda) და „ელ კოლისეო“ (ესპ. El Coliseo).

მომდევნო პერიოდში „რასინგმა“ კიდევ სამჯერ (1958, 1961, 1966)[10] შეძლო ჩემპიონატში გამარჯვება. 1966 წელს მოპოვებული ჩემპიონობის წყალობით კლუბმა ლიბერტადორესის თასის მომდევნო წლის გათამაშებაში მონაწილეობის უფლება მოიპოვა. იმ პერიოდში გუნდის ღირსებას იცავდნენ ისეთი აღიარებული ფეხბურთელები, როგორებიც იყვნენ აგუსტინ სეხასი, რობერტო პერფუმო, ალფიო ბასილე, უმბერტო მაშიო[11] და სხვ. მათი წინამძღოლობით და გუნდის იმჟამინდელი მთავარი მწვრთნელის ხუან ხოსე პისუტის თავკაცობით კლუბმა 1967 წელს ჯერ ლიბერტადორესის თასი,[12] ხოლო შემდეგ — არგენტინულ საფეხბურთო კლუბებს შორის ისტორიაში პირველმა — საკონტინენტთაშორისო თასი მოიგო, იმ პერიოდის ევროპის საუკეთესო კლუბთან, „სელტიკთან“ შეუპოვარ ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ.[13]

სტადიონირედაქტირება

ფეხბურთელებირედაქტირება

შემადგენლობა 2019–2020რედაქტირება

2020 წლის 21 მარტის მონაცემებით [14][15]

ნომერი პოზიცია მოთამაშე
1   მეკარე გაბრიელ არიასი
3   მცველი ალექსის სოტო
4   მცველი ივან პილიუდი
5   მცველი ეუხენიო მენა
6   მცველი ლუკას ორბანი
7   თავდამსხმელი ბენხამინ გარე
8   ნახევარმცველი დიეგო გონსალესი
9   თავდამსხმელი ჯონათან კრისტალდო
10   ნახევარმცველი მატიას როხასი
11   ნახევარმცველი დავიდ ბარბონა
12   მეკარე კარლოს ოლსესი
13   მეკარე ხავიერ გარსია
15   თავდამსხმელი ლისანდრო ლოპესი
16   ნახევარმცველი მაურისიო მარტინესი
17   თავდამსხმელი ექტორ ფერტოლი
18   ნახევარმცველი აუგუსტო სოლარი
19   ნახევარმცველი ლეონელ მირანდა
ნომერი პოზიცია მოთამაშე
20   თავდამსხმელი დარიო ცვიტანიჩი [16]
21   ნახევარმცველი მარსელო დიასი
22   მცველი ხუან ხოსე კასერესი
23   ნახევარმცველი ნერი დომინგესი
24   ნახევარმცველი ხულიან ლოპესი
25   მეკარე გასტონ გომესი
26   თავდამსხმელი ივან მაში [17]
27   თავდამსხმელი ეველიო კარდოსო
28   ნახევარმცველი მატიას სარაჩო
29   თავდამსხმელი ნიკოლას რენიერო
30   მცველი ლეონარდო სიგალი
31   მცველი ფერნანდო პრადო [18]
32   ნახევარმცველი ვალტერ მონტოია
33   ნახევარმცველი ლუკა ანდრადა
35   ნახევარმცველი ტიაგო ბანეგა
36   მცველი ელიას მაჩუკა [19]
37   ნახევარმცველი კარლოს ალკარასი

მიღწევებირედაქტირება

  • ქვემოთ მოყვანილია „რასინგის“ მიერ მოპოვებული ტიტულები და სხვა მიღწევები როგორც არგენტინის პრიმერაში, ასევე არგენტინის მეორე დივიზიონში ასპარეზობისას.:[20]

ეროვნული ტურნირები (33)რედაქტირება

  ოფიციალური ეროვნული ტურნირები (33/23)  
ტურნირი ჩემპიონი/თასის მფლობელი ვიცე-ჩემპიონი/ფინალისტი
არგენტინის პრიმერა დივიზიონი (18/8) 1913, 1914, 1915, 1916, 1917, 1918, 1919, 1921, 1925, 1949, 1950, 1951, 1958, 1961, 1966, 2001,[21] 2014, 2018/19 [6] 1920, 1952, 1955, 1959, 1967,[22] 1972,[23] 1995,[24] 2011[25]
არგენტინის მეორე დივიზიონი (1/2) 1910 1908, 1909
ადოლფო ბულრიჩის თასი (1/1) 1910 1917
ღირსების თასი (4/0) [26] 1912, 1913, 1915, 1917
-
კარლოს იბარგურენის თასი (5/3) [27] 1913, 1914, 1916, 1917, 1918 1915, 1950, 1958
ბეკარ ვარელას თასი (1/1) 1932 1933
კოპა დე კომპეტენსია (1/2) [28] 1933 1913, 1915
კოპა დე კომპეტენსია ბრიტანიკა (1/0) [29] 1945
-
კოპა დე კომპეტენსია ჟოკეი კლუბი (0/2)
-
1913, 1915
ადრიან ესკობარის თასი (0/1) [30]
-
1949
შვედეთის თასი (0/1)
-
1958
არგენტინის თასი (0/1)
-
2011/12
არგენტინის სუპერთასი (0/0)
არგენტინის სუპერლიგის ჩემპიონთა თასი (1/0) 2019
-
კოპა ბისენტენარიო (0/1) [31]
-
2016 [32][33][34]
ლიგუილა პრე-ლიბერტადირესი (2/1) * 1996, 2015 1988

*Las Liguillas Pre-Libertadores no otorgan título de campeón. Se agregan al listado, pero no se suman como tales.

საერთაშორისო ტურნირები (6)რედაქტირება

  ოფიციალური საერთაშორისო ტურნირები (6/7)  
ტურნირი თასის მფლობელი ფინალისტი
კუსენიერის ღირსების თასი (1/3) 1913 1912, 1915, 1917
რიკარდო ალდაოს თასი (2/1) 1917, 1918 1916
ლიბერტადორესის თასი (1/0) 1967
-
საკონტინენტთაშორისო თასი (1/0) 1967
-
ლიბერტადორესის სუპერთასი (1/1) 1988 1992
ინტერამერიკანას სუპერთასი (1/0) * 1988
-
საკონტინენტთაშორისო ჩემპიონთა სუპერთასი (0/1)
-
1969
სამხრეთ ამერიკის რეკოპა (0/1)
-
1989

*ინტერამერიკანას სუპერთასის გათამაშება მხოლოდ ერთხელ ჩატარდა და იმის მიუხედავად, რომ კონმებოლმა თავის დროზე თანხმობა განაცხადა ტურნირის ჩატარებაზე, იგი მას თავისად არ ცნობს და ამ გარემოების გამო ოფიციალურ საერთაშორისო ტურნირად აღიარებული არ არის, თუმცა კლუბი მას მაინც თვლის მის მიერ მოპოვებულ თავის მეშვიდე საერთაშორისო თასად.

ცნობილი ფეხბურთელებირედაქტირება

  კლუბის ყველაზე მნიშვნელოვანი და გამოჩენილი ფეხბურთელები  
ფეხბურთელი პოზიცია წლები მატჩი გოლი წყარო
 
აგუსტინ მარიო სეხასი (ესპ. Agustín Mario Cejas)
მეკარე
1962–1969, 1977–1980
334
[35][36][37]
 
კლაუდიო უბედა (ესპ. Claudio Úbeda)
მცველი
1995–2003, 2005–2006
329
14
[35][36][38]
 
ხუან კარლოს კარდენასი (ესპ. Juan Carlos Cárdenas)
თავდამსხმელი
1964–1972, 1976
321
92
[35][36][39]
 
ესრა სუედი (ესპ. Ezra Sued)
თავდამსხმელი
1943–1954
308
47
[35][36][40]
 
კარლოს ვისენტე სკეო (ესპ. Carlos Vicente Squeo)
მცველი
1969–1972, 1974–1977, 1984
306
36
[35][36][41]
 
გუსტავო კოსტასი (ესპ. Gustavo Costas)
მცველი
1982–1992, 1994–1995
337
?
[35][36][42]

კლუბის მწვრთნელებირედაქტირება

  •   1931 - არმანდო რეიესი (ესპ. Armando Reyes)
  •   1933 - იენო მედიეში (უნგრ. Medgyessy Jenő)
  •   1935 - ემილიო ფირპო (ესპ. Emilio Firpo)
  •   1936 - ალეხანდრო სტირლინგი (ესპ. Alejandro Stirling)
  •   1938 - მარიო ფორტუნატო (ესპ. Mario Fortunato)
  •   1940 - ემილიო ფირპო (ესპ. Emilio Firpo)
  •   1942 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1942 - ანტონიო დე მარე (ესპ. Antonio De Mare)
  •   1943 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1945 - რენატო სესარინი (ესპ. Renato Cesarini)
  •   1945 - ნიკოლას შიავონე (ესპ. Nicolás Schiavone)
  •   1945 - გილერმო სტაბილე (ესპ. Guillermo Stábile)
  •   1954 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1954 - ხოსე დ'ამიკო (ესპ. José D'Amico)
  •   1955 - საულ ონგარო (ესპ. Saúl Ongaro)
  •   1958 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1961 - საულ ონგარო (ესპ. Saúl Ongaro)
  •   1962 - ხუან კარლოს ვერდეალი (ესპ. Juan Carlos Verdeal)
  •   1962 - რუბენ ბრავო (ესპ. Rubén Bravo)
  •   1963 - ნესტორ როსი (ესპ. Néstor Rossi)
  •   1964 - ნორბერტო ანიდო (ესპ. Norberto Anido)
  •   1964 - ხუან კარლოს ხიმენესი (ესპ. Juan Carlos Giménez)
  •   1964 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1965 - ხოსე გარსია პერესი (ესპ. José García Pérez)
  •   1965 - რემიხიო ირონდო (ესპ. Remigio Irondo)
  •   1965 - ხუან ხოსე პისუტი (ესპ. Juan José Pizzuti)
  •   1970 - ხოსე სანტიაგო (ესპ. José Santiago)
  •   1970 - ატაულფო სანჩესი (ესპ. Ataúlfo Sánchez)
  •   1970 - ხუან ურიოლაბეიტია (ესპ. Juan Eulogio Urriolabeitia)
  •   1971 - უმბერტო მაშიო (ესპ. Humberto Maschio)
  •   1971 - ხოსე დელა ტორე (ესპ. José Della Torre)
  •   1971 - ხოსე დ'ამიკო (ესპ. José D'Amico)
  •   1971 - ვიქტორიო სპინეტო (ესპ. Victorio Spinetto)
  •   1972 - ვიქტორ როდრიგესი (ესპ. Víctor Rodríguez)
  •   1973 - ხუან კარლოს რული (ესპ. Juan Carlos Rulli)
  •   1973 - მარიო გრიგუოლი (ესპ. Mario Griguol)
  •   1973 - ანხელ ლაბრუნა (ესპ. Ángel Labruna)
  •   1974 - ხუან ხოსე პისუტი (ესპ. Juan José Pizzuti)
  •   1975 - ხოსე სანტიაგო (ესპ. José Santiago)
  •   1975 - ოსვალდო სუბელდია (ესპ. Osvaldo Zubeldía)
  •   1976 - ხუან კარლოს ხიმენესი (ესპ. Juan Carlos Giménez)
  •   1976 - რობერტო იტურიეტა (ესპ. Roberto Iturrieta)
  •   1976 - პედრო დელიაჩა (ესპ. Pedro Dellacha)
  •   1977 - ალფიო ბასილე (ესპ. Alfio Basile)
  •   1977 - ხუან კარლოს ხიმენესი (ესპ. Juan Carlos Giménez)
  •   1977 - აგუსტინ მარიო სეხასი (ესპ. Agustín Mario Cejas)
  •   1978 - ვიქტორ როდრიგესი (ესპ. Víctor Rodríguez)
  •   1978 - აგუსტინ მარიო სეხასი (ესპ. Agustín Mario Cejas)
  •   1978 - ხუან ურიოლაბეიტია (ესპ. Juan Eulogio Urriolabeitia)
  •   1979 - ენრიკე ომარ სივორი (ესპ. Enrique Omar Sívori)
  •   1979 - რაულ ერნანდესი (ესპ. Raúl Hernández)
  •   1979 - კარლოს კავანიარო (ესპ. Carlos Cavagnaro)
  •   1980 - ხუან კარლოს ლორენსო (ესპ. Juan Carlos Lorenzo)
  •   1980 - აგუსტინ მარიო სეხასი (ესპ. Agustín Mario Cejas)
  •   1980 - ვიქტორ როდრიგესი (ესპ. Víctor Rodríguez)
  •   1981 - ხოსე ომარ პასტორისა (ესპ. José Omar Pastoriza)
  •   1982 - ორასიო კოლასო (ესპ. Horacio Collazo)
  •   1982 - კარლოს კავანიარო (ესპ. Carlos Cavagnaro)
  •   1982 - როხელიო დომინგესი (ესპ. Rogelio Domínguez)
  •   1983 - დანიელ სილგუერო (ესპ. Daniel Silguero)
  •   1983 - ხუან ხოსე პისუტი (ესპ. Juan José Pizzuti)
  •   1984 - ხორხე კასტელი (ესპ. Jorge Castelli)
  •   1984 - აგუსტინ მარიო სეხასი (ესპ. Agustín Mario Cejas)

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება

სოციალური ქსელები
Instagram · Facebook · Twitter
თემატური საიტები
El Primer Grande · Elite Football · Football World Rankings · Futhead · Goal.com · IMDb · PlaymakerStats.com · Racing.com.ar · Soccerway · Transfermarkt · WorldFootball.net
ლექსიკონები და ენციკლოპედიები
Dictionnaire.sensagent.com - Le Parisien · Encyclo
ფოტო, ვიდეო
Getty Images · YouTube
მედია
AS.com · El País · TyC Sports

სქოლიორედაქტირება

  1. Club Atlético Boca Juniors (Sitio web oficial)“, bocajuniors.com.ar. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020. 
  2. VEl Clásico de Avellaneda, por Ricardo Ismael Gorosito“, javierbravo-linesman.blogspot.com. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020. 
  3. Archetti, Eduardo P. (2005). “El deporte en Argentina (1914–1983)“, unse.edu.ar. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020. „en la revista Trabajo y sociedad, Nº 7, vol. VI, junio-septiembre de 2005, Santiago del Estero, Argentina, ISSN 1514–6871, pag. 6.“ 
  4. Club Atlético River Plate (Sitio web oficial)“, cariverplate.com.ar. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020. 
  5. San Lorenzo de Almagro (Sitio web oficial)“, sanlorenzo.com.ar. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020. 
  6. 6.0 6.1 Palmares Spanish. Racing Club. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  7. Where there’s smoke, there’s fire: Independiente vs Racing Club, Argentina's 'real derby for real fans'. Boca-River isn't the only derby in Buenos Aires. For the August 2008 FourFourTwo magazine, Daniel Neilson assessed the turbulent, hyperlocal and often violent history of the Avellaneda derby... ციტატა: „Six battered buses speed through the streets of downtown Buenos Aires. Ahead of them, police bikes clear traffic and cut red lights. Trailing behind are four police cars and two vans full of riot troops. Inside the buses are the hardcore fans of Independiente, en route to the most important game of their season: the derby against hated rivals Racing Club.“ დაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 2 მაისი, 2020. წყარო: FourFourTwo.com. ციტირების თარიღი: 2 მაისი, 2020.
  8. ქვეყნის ერთიანი პროფესიონალური საფეხბურთო ჩემპიონატების ჩატარება არგენტინაში 1931 წლიდან იწყება. დროის მონაკვეთს 1891 წლიდან 1931 წლამდე ფეხბურთის ისტორიისა და სტატისტიკის სპეციალისტები არგენტინული ფეხბურთის სამოყვარულო პერიოდს, სამოყვარულო ერას ან სამოყვარულო ეპოქას უწოდებენ.
  9. არგენტინული ფეხბურთის სამოყვარულო პერიოდში მოპოვებული ტიტულების რაოდენობით „რასინგზე“ უკეთესი მაჩვენებელი (ათი საჩემპიონო ტიტული) მხოლოდ „ალუმნის“ (ინგლ. Alumni Athletic Club) აქვს — კლუბს, რომელიც ფაქტობრივად 1911 წლიდან, ხოლო ოფიციალურად 1913 წლიდან აღარ არსებობს.
  10. 10.0 10.1 10.2 Así nació la Academia. Olé (16 მარტი, 2010). ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  11. უმბერტო მაშიო (ესპ. Humberto Maschio) — აგრეთვე ცნობილია როგორც უმბერტო მასკიო.
  12. José Luis Pierrend, John Beuker, Pablo Ciullini, Karel Stokkermans. Copa Libertadores de América 1967. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  13. Osvaldo José Gorgazzi. Intercontinental Club Cup 1967. Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  14. Racing Club Squad. Soccerway. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  15. Racing Club Plantel profesional. El Primer Grande - Noticias de Racing Club. ციტირების თარიღი: 2 მაისი, 2020.
  16. Nota exclusiva con Darío Cvitanich YouTube-ზე. TNT Sports LA. გამოქვეყნების თარიღი: 11 თებ. 2020.
  17. Planeta Racing TV: Entrevista a Iván Maggi YouTube-ზე. Planeta Racing Club. გამოქვეყნების თარიღი: 18 ოქტ. 2019.
  18. Fernando Andrés Prado Avelino. Soccerway. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  19. Elías Ezequiel Machuca. Soccerway. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  20. A continuación, todos los títulos obtenidos por el Racing Club a lo largo de su historia tanto en Primera División de Argentina como en Segunda categoría del fútbol argentino..
  21. Anexo:Torneo Apertura 2001 (Argentina)
  22. Campeonato Metropolitano 1967 (Argentina)
  23. Campeonato Metropolitano 1967 (Argentina)
  24. Anexo:Torneo Apertura 1995 (Argentina)
  25. Anexo:Torneo Apertura 2011 (Argentina)
  26. ბუენოს-აირესის მუნიციპალიტეტის ღირსების თასი (ესპ. Copa de Honor Municipalidad de Buenos Aires) — The Copa de Honor Municipalidad de Buenos Aires was an Argentine official football cup competition. It was contested fourteen times between 1905 and 1920.
  27. The Copa Dr. Carlos Ibarguren, also called Campeonato Argentino or simply Copa Ibarguren was an official Argentine football cup competition contested between 1913 and 1958. Between 1913 and 1925, the winner of the cup received the honor to be the "Argentine Champion".
  28. Copa de Competencia de Primera División — Copa de Competencia fue la denominación común de distintos torneos oficiales, organizados entre 1907 y 1952, por las sucesivas entidades posteriormente convertidas en la Asociación del Fútbol Argentino, oficiales y disidentes. Por regla general, se disputaban por eliminación directa, en forma paralela al campeonato de Primera División.
  29. The Copa de Competencia Británica George VI was an official Argentine football cup competition, played from 1944 to 1948. It was contested by teams participating in Primera División.
  30. The Copa Adrián C. Escobar was an official Argentine football cup competition contested by clubs of Argentina, organized by the Argentine Football Association (AFA) from 1939 to 1949.
  31. Copa del Bicentenario de la Independencia Boletín Especial n° 5192 - Copa Bicentenario on AFA website
  32. Racing y Lanús jugarán la Copa Bicentenario Spanish. TyC Sports. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  33. Racing-Lanús: la AFA confirmó día, horario y localía de la Copa Bicentenario Spanish. Canchallena. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  34. Racing-Lanús, Copa Bicentenario: el actual campeón argentino ganó el duelo en la última jugada del partido Spanish. Canchallena. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2020.
  35. 35.0 35.1 35.2 35.3 35.4 35.5 Ídolos del Racing Club de Avellaneda. ფეხბურთელები, რომლებმაც კლუბის გულშემატკივართა და ფეხბურთის სპეციალისტთა საყოველთაო შეფასებით მნიშვნელოვანი კვალი დატოვეს „რასინგის“ ისტორიაში. დაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 1 მაისი, 2020. წყარო: Racing Club - Sitio Oficial. ციტირების თარიღი: 1 მაისი, 2020.
  36. 36.0 36.1 36.2 36.3 36.4 36.5 110 ídolos de Racing (1903–2013). Sabemos que los hinchas de Racing transitarán esta lista entre la admiración y el enojo. Que ninguno discutirá al uruguayo Rubén Paz ni al Chango Cárdenas, ni pedirá que el chileno Reinaldo Navia o Hilario Navarro estén entre los ídolos del club. Pero sabemos que sí se preguntarán cómo puede ser que hayamos olvidado a algún jugador que les encantaba (¿Angelillo, Adorno, Arano, Vitali, Mariano González?) y elegido a otros que tal vez no lo merecían. Por eso lo aclaramos: este recorrido por los símbolos de la Academia no es un dictamen definitivo, sino una invitación a recordar la historia, a debatir, a polemizar con otros hinchas y a disfrutar. Un homenaje a 110 hombres que, en mayor o menor medida, se pusieron la celeste y blanca que todos los hinchas quisieran ponerse y la defendieron con honor. დაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 1 მაისი, 2020. წყარო: Martin Estevez. ციტირების თარიღი: 1 მაისი, 2020.
  37. 54) Agustín Mario Cejas (1962–1980) — Debutó en Racing a los 17 años. Se destacaba por su inteligencia, aplicando las matemáticas para achicar los ángulos de los delanteros. Fue arquero del histórico Equipo de José, campeón de Argentina, América y el mundo. Se fue en el 70 al Santos de Pelé y volvió en el 77, totalizando 334 partidos en el club.
  38. 92) Claudio Úbeda (1995–2006) — Marcador central izquierdo, en la Libertadores 97 hizo 4 goles. Luego Racing se vino a pique y le cantaban “Uuuubeda” cada vez que revoleaba la pelota. Capitán durante años, su premio fue ganar el Apertura 2001. Así, el “Uuuubeda” se transformó en un inmenso homenaje. Jugó 329 partidos y metió 14 goles.
  39. 53) Juan Carlos Cárdenas (1962–1976) — Nacido en Santiago del Estero, el Chango debutó en Racing a los 17 años, pero no encontró continuidad y se fue a préstamo a Nueva Chicago. Volvió en el 64 y entonces sí comenzaron sus goles. 1, 2, 3, hasta llegar a 92 en 321 partidos en la Academia. Uno de ellos es mítico: el zurdazo sensacional desde otra galaxia que clavó en el ángulo del arco del Celtic escocés para convertir a Racing en el primer campeón del mundo de la Argentina. Pero su idolatría no se sostiene sólo por ese gol. De hecho, el Chango hizo otro muy importante: cuando la segunda final estaba 1-1 y Celtic dejaba a Racing con las manos vacías, metió sobre la hora el 2-1 que envió todo a un tercer partido.
  40. 28) Ezra Sued (1943–1954) — Excéntrico desde el nombre, desde la estampa para jugar, desde los movimientos eléctricos como wing. Nada menos que 12 años con la camiseta de Racing, 308 partidos (5º en la historia), 47 goles y el tricampeonato compartiendo con Simes la izquierda del ataque. Crack de verdad.
  41. 66) Carlos Squeo (1969–1984) — Lo querían porque jugaba como jugaría cualquier hincha. No paraba de correr aunque el cuerpo le pidiera piedad. Tenía su propio puesto: era quitador. Podía ser lateral o volante derecho, o mediocampista central. En tres etapas en el club, acumuló 306 partidos y 36 goles. Jugó el Mundial 74.
  42. 74) Gustavo Costas (1982–1995) — "Y chupe, chupe, chupe, no deje de chupar, ¡que Costas es lo más grande del fútbol nacional!", cantaba la Guardia Imperial y a él, que no era un talentoso ni tenía un estado físico imponente, se le llenaban de aire los pulmones y ponía incluso más de lo que podía poner. Gustavo Adolfo Costas es el símbolo histórico de la Academia. Su vida es Racing: fue mascota del equipo campeón del mundo, sufrió el descenso a la B, logró el ascenso dos años después, ganó la Supercopa en el 88, se fue a Suiza y volvió rapidito, para no perder el tiempo lejos de la celeste y blanca, para transformarse en el jugador con más partidos en la historia del club: 337. La despedida fue triste, porque Brindisi lo dio de baja en 1996 y terminó su carrera en Gimnasia de Jujuy. Pero otra vez volvió enseguida, tres años después, para ser director técnico en dupla con el Bocha Maschio. En el Apertura 99 hizo magia, generó mística en un plantel limitado y sacó 30 puntos que terminaron siendo vitales para mantener la categoría. Se fue en 2000, pero cuando Racing salió campeón en 2001 encontró la forma de decir presente: el equipo que dirigía, Guaraní de Paraguay, jugó un amistoso con el Racing del paso a paso apenas dos días después del título. Y fue otra vez técnico en 2007, cuando soportó el maltrato del gerenciador De Tomaso. Costitas era un marcador central con una técnica extraña, desgarbado, pero genial tiempista, con un corazón enorme, incapaz de defraudar a sus compañeros. Los más fanáticos recuerdan uno de sus 9 tantos en el club, tremendo golazo a Rosario Central en 1994: la levantó en mitad de cancha, hizo jueguito, pateó de aire desde 40 metros y la pelota pegó en el palo y entró. Y la tribuna, claro, cantó: "... que Costas es lo más grande del fútbol nacional".