ვენის კონგრესით დადგენილი ევროპის ქვეყნების საზღვრები.

ვენის კონგრესიევროპის სახელმწიფოთა წარმომადგენლების კონფერნეცია რომელიც ჩატარდა ავსტრიის იმპერიის დედაქალაქ ვენაში 1814 წლის სექტემბრიდან – 1815 წლის ივნისის ჩათვლით. მისი მიზანი იყო საფრანგეთის რევოლუციისა და ნაპოლეონის ომების შედეგად წარმოქმნილი პრობლემების გაანალიზება და გადაწყვეტა. ნაპოლეონზე გამარჯვებულ ქვეყნებს: რუსეთს, დიდ ბრიტანეთს, პრუსიასა და ავსტრიას მიღწეული შედეგების ხელშეკრულებებში ასახვა და საერთაშორისო ურთიერთობების ახალ წესებზე შეთანხმება სურდათ. მათთვის ასევე მნიშვნელოვანი იყო საფრანგეთის რევოლუციის, როგორც მონარქიის დამხობის პრეცედენტის, შედეგების აღმოფხვრა. ამიტომაც აღადგინეს ბურბონთა დინასტია. მონაწილეთა საერთო მიზანს ევროპაში აბსოლუტიზმის გაძლიერება წარმოადგენდა.

მიმდინარეობარედაქტირება

 

  1.   ართურ უელსლი, I ჰერცოგი უელინგტონი.
  2.   იოაკიმ ლობო დე სილვიერა, ორიოლას VII გრაფი.
  3.   ანტონიო დე სალდანა, პორტო სანტოს გრაფი.
  4.    კარლ ლოვენჰილმი, გრაფი.
  5.   საფრანგეთის სამეფო ჯან დე ნოილისი, ნოალის V ჰერცოგი.
  6.   კლემენს ვენცელ ლოთარ მეტერნიხი.
  7.   საფრანგეთის სამეფო ანდრე დიუპენი.
  8.   კარლ ნესელროდი.
  9.   პედრო დე სოიზა, პალმელას I გრაფი.
10.   რობერტ სტიუარტი, კასტელეჰის ვისკონტი.
11.   საფრანგეთის სამეფო ემერიხ იოზეფ დე დალბერგი, დელბერგის გრაფი.
12.   იოჰან ფონ ვესენბერგი, ვესენბერგის ბარონი.
13.   ანდრეი რაზუმოვსკი, პრინცი.
14.   ჩრლზ ვენი, სტივარტის I ბარონი.
15.   პედრო გომეს ლაბრადორი, ლაბრადორის მარკიზი.
16.   რიჩრდ ტრენჩი, კლანკარტის II გრაფი.
17. ვაკენი (ჩამწერი).
18.   ფრიდრიხ ფონ გენცი (კონგრესის მდივანი).
19.   ვილჰელმ ჰუმბოლდტი.
20.   უილიამ კეტკარტი, კატეკარტის I გრაფი.
21.   კარლ ავგუსტ ფონ ჰარდენბერგი.
22.   საფრანგეთის სამეფო შარლ მორის დე ტალეირანი.
23.   გუსტავ შტაკელბერგი.

საერთო მიზნების გარდა მონაწილეებს ურთიერთსაწინააღმდეგო ინტერესებიც ჰქონდათ ამიტომაც შეხვედრები მიმდინარეობდა ფარული ინტრიგების ფონზე. კონგრესს ავსტრიელი დიპლომატი, გრაფი მეტერნიხი ხელმძღვანელობდა. საფრანგეთს ტალეირანი წარმოადგენდა. რუსულ დელეგაციაში იყო იმპერატორი ალექსანდრე I. კონფერეციაში ასევე მონაწილეობდნენ; ესპანეთი, პორტუგალია, შვედეთი. ასევე: დანია, შვეიცარია, რომის პაპის წარმომადგენელი და ბავარია.

გადაწყვეტილებარედაქტირება

დასკვნით აქტს, ხელი მოეწერა 1815 წლის 9 ივნისს. მის დებულებები შედის:

იხილეთ აგრეთვერედაქტირება

ლიტერატურარედაქტირება

  • ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, გვ. 363, თბ., 1979 წელი.
  • Ferraro, Guglielmo. The Reconstruction of Europe; Talleyrand and the Congress of Vienna, 1814–1815 (1941)
  • Gulick, E. V. "The final coalition and the Congress of Vienna, 1813-15" in C. W. Crawley, ed., The New Cambridge Modern History, vol 9, 1793-1830 (1965) pp 639–67.

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: