მთავარი მენიუს გახსნა

მუხრან ივანეს ძე მაჭავარიანი (დ. 12 აპრილი, 1929, არგვეთი, (ახლანდელი საჩხერის მუნიციპალიტეტი) — გ. 17 მაისი, 2010, თბილისი) — ქართველი პოეტი, რუსთაველის პრემიის ლაურეატი (1987).

მუხრან მაჭავარიანი
Mukhran Machavariani.jpeg
დაბ. თარიღი 12 აპრილი 1929(1929-04-12)[1]
დაბ. ადგილი არგვეთი, საქართველოს სსრ, სსრკ
გარდ. თარიღი 17 მაისი 2010(2010-05-17)[2] [1] (81 წლის)
გარდ. ადგილი თბილისი, საქართველო
დასაფლავებულია მთაწმინდის პანთეონი
საქმიანობა პოეტი
ენა ქართული ენა
ეროვნება ქართველები
მოქალაქეობა Flag of the Soviet Union.svg სსრკ
Flag of Georgia.svg საქართველო
ალმა-მატერი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
Magnum opus იარონ!
ჯილდოები საპატიო ნიშნის ორდენი, ღირსების ორდენი, წითელი დროშის ორდენი და რუსთაველის პრემია

სექციების სია

ბიოგრაფიარედაქტირება

ცხოვრებარედაქტირება

მუხრან მაჭავარიანი დაიბადა 1929 წლის 12 აპრილს, სოფელ არგვეთში.

1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1963-1964 წლებში იყო ჟურნალ "პიონერი"-ს მთავარი რედაქტორი. 1967-1982 წლებში ჟურნალ "დილის" მთავარი რედაქტორი. 1982 წლიდან ალმანახ "საუნჯის" მთავარი რედაქტორი.

პირველი ლექსები 1952 წელს გამოაქვეყნა უნივერსიტეტის ლიტერატურული წრის ყოველწლიურ ალმანახ "პირველ სხივში", პირველი წიგნი "ლექსები" - 1955 წელს. 1958 წელს გამოვიდა პოეტის 2 კრებული - "წითელი მზე და მწვანე ბალახი" და "სიჩუმე უშენოდ", რომელიც რუსულად თარგმნა ევგენი ევტუშენკომ. ამ კრებულისათვის 1959 წელს მაჭავარიანს ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VII მსოფლიო ფესტივალის ლაურეატის წოდება მიენიჭა.

მუშაობდა ჟურნალ "ცისკრის" პოეზიის განყოფილების გამგედ 1957–1963 წლებში, ჟურნალ "პიონერის" მთავარი რედაქტორად 1963–1964 წლებში, ჟურნალ "დილის" მთავარ რედაქტორად 1967–1982 წლებში, ალმანახ "საუნჯის" მთავარი რედაქტორად 1982–1988 წლებში. იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე 1988–1992 წლებში.

მუხრან მაჭავარიანის ლექსები თარგმნილია რუსულ, ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, ბულგარულ, ჩეხურ და სხვა ენებზე.

გარდაცვალებარედაქტირება

მუხრან მაჭავარიანი 2010 წლის 17 მაისს, თბილისში, რუსთაველის თეატრში პოეტ ფრიდონ ხალვაშის ოთხმოცდამეხუთე წლისთავისადმი მიძღვნილ საღამოზე სიტყვით გამოდიოდა, როდესაც სცენაზე შეუძლოდ გახდა, წაიქცა და გულის შეტევით თეატრის დიდ სცენაზე გარდაიცვალა. ექიმების დიდი ძალისხმევის მიუხედავად მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა.[3]

პოეტი მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში დაკრძალეს. მისი საფლავი ნოდარ დუმბაძისა და იაკობ ნიკოლაძის საფლავების გვერდით მდებარეობს.

ოჯახირედაქტირება

  • მშობლები: თამარ იაკობაშვილი, ივანე (იოანე) მაჭავარიანი.
  • და: თინათინ მაჭავარიანი
  • მეუღლე: ლამარა ბოკერია (1928).
  • შვილები: ნანა (1956), ივანე (1965).

შემოქმედებარედაქტირება

წიგნებირედაქტირება

  • "ლექსები", 1955 წ.
  • "წითელი მზე და მწვანე ბალახი", 1958 წ.
  • "სიჩუმე უშენოდ", 1958 წ.
  • "გზადაგზა", 1965 წ.
  • "იარონ", 1970 წ.
  • "თქვი", 1971 წ.
  • "ვინც იყო, იგი რომ არა...", 1973 წ.
  • "დუმილი რეკავს", 1974 წ.
  • "ლექსები", 1976 წ.
  • "ერთტომეული", 1979 წ.
  • "გიკვირს?! – ნუ გიკვირს!", 1995
  • "სერია: 100 ლექსი", გამომცემლობა "ინტელექტი", თბ. – ISBN 99940-39-11-3

თარგმანებირედაქტირება

ჯილდოები და პრემიებირედაქტირება

  • ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VII მსოფლიო ფესტივალის ლაურეატის წოდება ევგენი ევტუშენკოს მიერ თარგმნილი მისი პოეტური კრებულისათვის "სიჩუმე უშენოდ", 1958 წ.
  • საპატიო ნიშნის ორდენი, 1966 წ.
  • წითელი დროშის ორდენი, 1979 წ.
  • კირილესა და მეთოდეს ორდენი, 1989 წ.
  • რუსთაველის პრემია 1987 წ.

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება

სქოლიორედაქტირება

ლიტერატურარედაქტირება