მთავარი მენიუს გახსნა
  NATO-ს წევრები
  რუსეთის ფედერაცია

ურთიერთობები ნატოსა და რუსეთის ფედერაციას შორის დამყარდა 1991 წელს, როდესაც რუსეთი გახდა ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს წევრი. 1994 წელს რუსეთი შეუერთდა ნატოს პროგრამას „პარტნიორობა მშვიდობისათვის“.

„ცივი ომის“ დასრულების შემდეგ დაიწყო საუბარი ნატოს შესაძლო გაფართოებასთან დაკავშირებით აღმოსავლეთ ევროპაში, რის საპასუხოდაც, 1993 წლის ოქტომბერში რუსეთის პოლიტიკურმა და სამხედრო ხელმღვანელებმა კრიტიკული განცხადება გააკეთეს ნატოს მიმართ, რასაც სწორედ ის ფაქტი განაპირობებდა, რომ ალიანსში უკვე განიხილებოდა ნატოს შესაძლო გაფართოებასთან დაკავშირებული საკითხები და მიმდინარეობდა მოლაპარაკება ალიანსის შესაძლო წევრებთან. რუსეთის ამ ქმედებამ განაპირობა ნატოს წევრი ქვეყნების მიერ გარკვეულწილად პოზიციის შერბილება ნატოს გაფართოების საკითხთან დაკავშირებით. აღსანიშნავია, რომ რუსეთს თავიდანვე უარყოფითი დამოკიდებულება გააჩნდა ნატოს ინიციატივით შექმნილი ჩრდილო-ატლანტიკური თანამშრომლობის საბჭოს მიმართ, რაც დაკავშირებული იყო იმასთან, რომ ეს ინიციატივა აღიქმებოდა, როგორც ნატოს ინსტრუმენტი, მიმართული ალიანსის პოლიტიკური და სამხედრო გავლენის გასაზრდელად აღმოსავლეთ ევროპაში.

ნატოს პოლიტიკურ წრეშიც არსებობდა უნდობლობა რუსეთის მიმართ. ალიანსის წევრები მიიჩნევდნენ, რომ რუსეთი ვერ გახდებოდა მათი სრულფასოვანი პარტნიორი, თანაც ისინი აუცილებელ პირობად აღიქვამდნენ გაფართოებას აღმოსავლეთის მიმართულებით, რაც რუსეთის ინტერესებს ეწინააღმდეგებოდა. ხსენებულის მიუხედავად, ნატო განაგრძობდა კავშირს რუსეთთან მათ შორის ურთიერთობების გასამყარებლად.

1995 წლის 8 თებერვალს უსაფრთხოების საკითხებისადმი მიძღვნილ კონფერენციაზე, რომელიც გაიმართა მიუნხენში, აშშ-ის თავდაცვის მდივანმა უ. პერიმ უკვე ოფიციალურად განაცხადა, რომ არსებობდა იმის შესაძლებლობა, რომ რუსეთთან გაფორმებული სპეციალური ხელშეკრულება, რომელიც შეიძლება ყოფილიყო ჩამოყალიბებული ურთიერთგაგების ქარტიის ან მემორანდუმის სახით. ამ დოკუმენტის მთავარი ამოსავალი პუნქტი უნდა ყოფილიყო ერთგვარი ნატო-რუსეთის მუდმივმოქმედი საკონსულტაციო კომისიის შექმნა. ნათელი ხდებოდა, რომ ნატოში აქტიური კონსულტაციები მიმდინარეობდა რუსეთთან დიალოგისა და თანამშრომლობის გაღრმავების შესახებ.

1998 რუსეთსა და ნატოს შორის დიპლომატიური წარმომადგენლობა დაფუძნდა.

ბოსნიაში და კოსოვოში შექმნილმა ვითარებამ თავისი ნეგატიური დაღი დაასვა ნატო-რუსეთის ურთიერთობას. 1999 წლის მარტში ნატოს მიერ იუგოსლავიაში სამხედრო ოპერაციის განხორციელების შემდეგ რუსეთი დროებით გამოვიდა ნატო-რუსეთის მუდმივმოქმედი საკონსულტაციო კომისიის შემადგენლობიდან, ასევე შეწყვიტა თავისი მონაწილეობა ევრო-ატლანტიკური პარტნიორობის საბჭოში და გამოაძევა მოსკოვიდან ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ორი წარმომადგენელი.

2000 წლის 16 თებერვალს, როდესაც რუსეთის მოწვევით ნატოს გენერალური მდივანი ეწვია მოსკოვს, გამოქვეყნებულ იქნა ერთობლივი განცხადება, რომელშიც ნატო და რუსეთი შეთანხმდნენ განეახლებინათ ფართომასშტაბიანი თანამშრომლობა. [1]

2008 წელს საქართველოში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ნატო-მ განაცხადა, რომ მისი შეფასებით, რუსეთის სამხედრო ქმედებები საქართველოში „არაპროპორციული და მშვიდობის დამცველის როლისთვის შეუსაბამო იყო, ეწინააღმეგებოდა კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარების იმ პრინციპებს, რაც გაცხადებულია ჰელსინკის საბოლოო აქტში, ნატო-რუსეთის დამფუძნებელ აქტსა და რომის დეკლარაციაში“. 2009 წლის 4 აპრილს სტრასბურგსა და კიოლნში გამართულ სამიტებზე ალიანსის ლიდერებმა განაცხადეს საქართველოს საკითხზე რუსეთთან შეუთანხმებლობის შესახებ, თუმცა გადაწყვიტეს, პრაქტიკული და პოლიტიკური თანამშრომლობა რუსეთთან არ შეეწყვიტათ. მათ გამოთქვეს მზადყოფნა, უფრო ეფექტური გაეხადათ ერთობლივი თანამშრომლობა ნატო-რუსეთის საბჭოს ფარგლებში.

2010 წლის ნოემბერში ლისაბონის სამიტის ფარგლებში გაიმართა ნატო-რუსეთის საბჭოს შეხვედრა, რომლის დროსაც ალიანსის ლიდერები და რუსეთის პრეზიდენტი დიმიტრი მედვედევი შეთანხმდნენ, დაეწყოთ „ თანამშრომლობის ახალი ეტაპი ნამდვილი სტრატეგიული პარტნიორობისათვის“, დამფუძნებელი ქარტიის და ნატო-რუსეთის რომის დეკლარაციის პრინციპებისა და მიზნების გათვალისწინებით. ნატო და რუსეთი ასევე შეთანხმდნენ, გაეძლიერებინათ თანამშრომლობა ტერორიზმისა და მეკობრეობის წინააღმდეგ. მომდევნო წლებში ისინი ერთობლივად მუშაობდნენ ავღანეთის ჯარის ვერტმფრენთა ფლოტის მხარდასაჭერად, ჩაატარეს მეკობრეობის წინააღმდეგ მიმართული და წყალქვეშა გემებით სამაშველო ოპერაციების ერთობლივი წვრთნები.

2014 წლის 2 მარტს უკრაინაში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით ჩრდილოატლანტიკური საბჭოს წევრებმა მოიწვიეს საგანგებო სხდომა, სადაც დაასკვნეს, რომ რუსეთის ქმედებები „ეწინააღმდეგებოდა როგორც ნატო-რუსეთის საბჭოს, ასევე პარტნიორობა მშვიდობისათვის პროგრამის პრინციპებს“. 2014 წლის აპრილში, ნატო-ს საგარეო საქმეთა მინისტრებმა მიიღეს გადაწყვეტილება, შეეწყვიტათ ყველანაირი სამოქალაქო და სამხედრო თანამშრომლობა რუსეთთან.[2]

2014 წლის სექტემბერში „ცივი ომის” დასრულების შემდეგ ნატომ პირველად არ მიიწვია რუსეთი თავის სამიტზე. მოხდა სერიოზული ცვლილება ნატოსა და რუსეთის ურთიერთობაში. ორი წლის შემდეგ, 2016 წლის ივლისში ნატომ ოფიციალურად აღიარა რუსეთი თავისი არსებობისთვის ერთადერთ საფრთხედ, ხოლო მიზნად დაისახა მისი შეჩერება.

სქოლიორედაქტირება