ალ-ზაჰაბი, შამს ალ-დინ აბუ აბდ ალ-ლაჰ მუჰამად (არაბ. محمد بن احمد بن عثمان بن قيم ، أبو عبد الله شمس الدين الذهبي; დ. 5 ოქტომბერი, 1273 — გ. 4 თებერვალი, 1348) — არაბი მწერალი.

ალ-ზაჰაბი
დაბადების თარიღი 5 ოქტომბერი, 1274[1] [2]
დაბადების ადგილი Kafr Batna
გარდაცვალების თარიღი 4 თებერვალი, 1348(1348-02-04)[3] (73 წლის)
გარდაცვალების ადგილი დამასკი[1]
საქმიანობა muhaddith და ისტორიკოსი
ენა არაბული ენა[2]
Magnum opus Siyar A'lam al-Nubala, tārīẖ al-islām wufīāt al-mšāhīr wālʾaʿlām, Tadhkirat al-ḥuffāẓ, al-Kabāʾir, Q16120695?, Q19443115?, Q19443102?, Q19454494?, Q19454581?, Q19455798?, Q19455981?, Q19456022?, Q19471065?, Q19471656?, Q19485521?, Q19506025?, Q22686151?, Q105322281?, Q113565532? და Q19456115?

ავტორია რამდენიმე ისტორიული თხზულებისა, რომელთაგან მნიშვნელოვანია „თარიხე ალ-ისლამი“ („ისლამის ისტორია“) 20 ტომად. მასში აღწერილია ისლამის წარმოშობისა და განვითარება-გავრცელების ხანგრძლივი ისტორია, დამოკიდებულება ოქროს ურდოსა და ილხანთა სახელმწიფოებს შორის, ხშირი ომები, რომელთა ასპარეზი საქართველოს ტერიტორია იყო. როგორც ზაჰაბი იუწყება, აბაღა-ხანსა და ბერქას შორის ომი (1264-1265) ბერქას გამარჯვებით დამთავრდა. 1265 წელს ბერქას მემკვიდრე მანქუ-თიმურს ლაშქრობა განუახლებია. აბაღა-ხანი მდ. მტკვართან შეჩერებულა და თავდაცვის მიზნით თბილისის აღმოსავლეთით 7 დღეში ხის კედელი აღუმართავს, თუმცა დამარცხება მაინც არ ასცდენია. მემატიანის გადმოცემით, 1271 წელს ომი კვლავ დაწყებულა და მისი ასპარეზი ისევ აღმოსავლეთ საქართველო ყოფილა.

ლიტერატურარედაქტირება

  1. 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek, Staatsbibliothek zu Berlin, Bayerische Staatsbibliothek et al. Record #118889788 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016.
  2. 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011.
  3. SNAC — 2010.