მთავარი მენიუს გახსნა

ხინოწმინდის საეპისკოპოსოგურიის სამთავროს ერთ-ერთი ეპარქია. დაარსდა XV საუკუნის მიწურულს. მოიცავდა ქვემო გურიას — ჩოლოქსა და ჭოროხს შორის მდებარე ტერიტორიას, ამჟამინდელ ქობულეთის მუნიციპალიტეტს, ქ. ბათუმს და ხელვაჩაურის მუნციპალიტეტის ნაწილს.

სექციების სია

ისტორიარედაქტირება

ხინოწმინდელის რეზიდენცია იყო იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია ხინოში. 1759 წელს გამართულ საეკლესიო კრებაზე, რომელმაც ტყვეთა სყიდვა აკრძალა, მონაწილეობდა ხინოწმინდელი ეპისკოპოსი მაქსიმე II. ხინოწმინდის ეპარქია გაუქმდა ქვემო გურიის თურქთაგან დაპყრობის გამო. XVIII საუკუნის დამდგეგიდან ოსმალეთმა დაიკავა ხინოს საეპისკოპოსოს სამხრეთი ნაწილი, 1772 წელს კი მთლიანად დაიკავა ეპარქიის ტერიტორია. უკანასკნელი ხინოწმინდელი იოანე მოწყობილი (წუწუნავა) 1780 წლის 1 აგვისტოს ჯუმათის საეპისკოპოსოს წინაძღვრად დაინიშნა. მან ხინოს სიწმინდეები გამოჩინებულის მონასტერში გახიზნა, მათ შორის იყო ღვთისმშობლის ოქროს ხატი, რომელიც 1905 წელს გაიტაცეს. იოანე წუწუნავა ხინოს ოსმალების მიერ დაპყრობის შემდეგ იყო ხონისა და ცაგერის მონასტრების წინამძღვარი.[1]

XIX საუკუნის დასაწყისში ხინოწმინდელ ეპიკოპოსად აკურთეს დავით წერეთელი, მაგრამ მისი ეპისკოპოსობა ფიქტიური იყო და მხოლოდ წოდებას ატარებდა. ხინოს ტერიტორია 1878 წელს მოექცა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში, მაგრამ აქ ეპარქია აღარ აღუდგენიათ და ეს ტერიტორია გურიის ეპარქიას მიაკუთვნეს. ამჟამად ხინოს ტერიტორია მოქცეულია ბათუმისა და ლაზეთის ეპარქიაში.

ეპისკოპოსებირედაქტირება

ხინოწმინდელი ეპისკოპოსები იყვნენ:

ეპარქიის ეკლესიებირედაქტირება

  1. ჯიხანჯურის წმინდა გიორგის ეკლესია
  2. წმინდა სამების ეკლესია სოფელ სამებაში
  3. ზენითის ნათლისმცემელი
  4. მახინჯაურის წმინდა გიორგის ეკლესია
  5. ორთაბათუმის წმინდა გიორგის ეკლესია
  6. ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია
  7. ვარჯანაულის ეკლესია
  8. ცხრაფონის წმინდა სამების ეკლესია
  9. ჩეხედანას ეკლესია
  10. ჩაქვისთავის მთავარანგელოზის ეკლესია
  11. დაგვის წმინდა გიორგის ეკლესია
  12. ჩაქვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია
  13. კვესელულის ეკლესია
  14. გვარისთავის წმინდა გიორგის ეკლესია
  15. თეთროსანი
  16. ალამბარის ეკლესია

ლიტერატურარედაქტირება

  • ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგნ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973;
  • Бакрадзе Д. З., Археологическое путешествие по Гурии и Адчаре, 1878;
  • Жузе П., Грузия в XVII столетии по изображению патриарха Макария, Казань, 1905;

სქოლიორედაქტირება

  1. Акты, собранные Кавказской археографической комиссией ტ. VIII გვ. 467
  2. დიმიტრი ბაქრაძე, „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, გვ.84 — ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1987