მთავარი მენიუს გახსნა

სხილათუბანი — ქართული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში, გავრცელებული გურიაში. სხილათუბანი ძველ დროიდანვე ცნობილი გურიის წითელყურძნიანი ვაზის ჯიშია. წარსულში იგი ფართოდ ყოფილა გავრცელებული მაღლარად განსაკუთრებით აღმოსავლეთ გურიის რაიონებში, რომლის პროდუქციას ადგილობრივი მოსახლეობა იყენებდა ხარისხოვანი წითელი სუფრის ღვინის დასაყენებლად. იგი კოლხეთის ვაზის ჯიშთა ტიპური წარმომადგენელია და მიეკუთვნება გურიის ვაზის აბორიგენულ ჯიშთა ჯგუფს. ამ ჯიშის სხვა სახელებია რცხილათუბანი, სხილათუბანი, სხილათობანი, რცხილათობანი, სხილათობანი და ცხილათობანი, ცხრილათობანი.

გავრცელებარედაქტირება

მდინარე ხევისწყლის ხეობაში სხილათუბნის ყურძენს ურევდნენ მტევანდიდს და მათი კუპაჟით აყენებდნენ იმ დროს მთელ დასავლეთ საქართველოში ცნობილ, ე.წ. საჯავახოს ღვინოს, რომელიც თავისი ხარისხით მკვეთრად გამოირჩეოდა ვაზის სხვა ადგილობრივ ჯიშთა პროდუქციიდან. დაკავებული ფართობის მიხედვით სხილათუბანი ჭარბობდა ჯანს და ზოგან ჩხავერსაც კი, რადგან ხარისხოვან პროდუქციის მოცემასთან ერთად იგი უხვი მოსავლიანობითაც გამოირჩეოდა.

ფილოქსერისა და სოკოვან დაავადებათა მოქმედების გამო სხილათუბნის მაღლარები გურიის რაიონებში მთლიანად მოისპო. მიუხედავად უხვი მოსავლიანობისა და ხარისხოვანი პროდუქციისა, სხილათუბანის გავრცელების თანამედროვე არეალი მნიშვნელოვნად შეზღუდულია. ამას პირველ ხანებში ხელი შეუწყო უხვმოსავლიანი იზაბელას ფართოდ გავრცელებამ, რადგან იგი შედარებით გამძლე აღმოჩნდა ფილოქსერისა და სოკოვან დაავადებათა მიმართ და ამასთან ნაკლებ მოვლას მოითხოვდა. შემდგომ პერიოდში კი, როდესაც ამ მხარეში დაბლარი ტიპის მევენახეობა ფართოდ განვითარდა, დაინერგა და მასობრივად გავრცელდა იმერული ჯიში ცოლიკოური.

ბიოლოგიური აღწერარედაქტირება

ყვავილობა მიმდინარეობს მაის-ივნისში. ვაზის ზრდა_განვითარება საშუალო ან საშუალოზე ძლიერია. ხშირად იგი დამატებით ივითარებს მრავალ ყლორტსა და ნამხრევს, განსაკუთრებით ღონიერ ნიადაგებზე და ხელის შემწყობ კლიმატურ პირობებში. მსგავსად ვაზის სხვა აბორიგენულ ჯიშებისა (ჩხავერი, ჯანი, მტევანდიდი) სხილათუბანსაც ახასიათებს ახოხების კარგი უნარი და უხვი მოსავალი. მოსავლის პირველ ნიშანს სხილთუბანი დარგვიდან მეორე წელს იძლევა, უფრო ხშირად კი მესამე წელს, ხოლო სრულად ისხამს მე-5 წლიდან.

დაბლარად ფორმირებულ ვაზზე მოსავალი ერთ ძირზე 1,8-2,5 კგ აღწევს, რაც ჰექტარზე 80-85 ცენტნერს შეადგენს. მოსავლიანი ყლორტების რაოდენობა ვაზზე 74-78% აღწევს, ზოგჯერ კი 80% აღემატება. სოკოვან ავადმყოფობას სხილათუბანი ნაკლებად უძლებს, განსაკუთრებით მგრძნობიარეა იგი ნაცრის მიმართ. ჯიში კარგად იტანს როგორც მოკლე, ისე გრძელ სხვლას ორი-სამი სანაყოფის დატოვებით.

იხილეთ აგრეთვერედაქტირება

ლიტერატურარედაქტირება

  • „გურიის წარსულიდან: გიგო შარაშიძე“ გვ.178 — თბილისი, 2006 ISBN 99940-62-66-2

რესურსები ინტერნეტშირედაქტირება