რომის კათოლიკური ეკლესია: განსხვავება გადახედვებს შორის

 
==ისტორია==
[[File:SiegeofAntioch.jpeg|thumb|ანტიოქიის აღება ჯვაროსნების მიერ, XIII საუკუნე]]
კათოლიკური ეკლესიის ისტორია იწყება [[მოციქულები]]ს ეპოქიდა. ან დროს დაიწყო ჩამოყალიბება ეკლესიის მოძღვრებამ, ლიტურგიამ, წყობამ. IV საუკუნემდე ეკლესიის ცხოვრებას განაპირობებდა მოწამეობრივი სულისკვეთება. ამ პერიოდში [[ქრისტიანობა|ქრისტიანობის]] გავრცელების ძირითადი არეალი იყო [[რომის იმპერია]], რომელიც ახალ რელიგიას დევნიდა. 313 წლის [[მილანის ედიქტი]]ს შემდეგ დამყარდა მშვიდობიანი თანაცხოვრება ეკლესიასა და სახელმწიფოს შორის. მოწამეობას ჩაენაცვლა საეკლესიო მოღვაწეობა, დაიწყო სამონაზვნო ცხოვრების აყვავება. დასავლური მონაზვნობის ფუძემდებლად მიიჩნევა [[ბენედიქტე ნურსიელი]], ხოლო დაფუძნების თარიღად 529 წელი. რომის იმპერიის ნგრევის კვალდაკვალ გამყარდა საეკლესიო მოძღვრება და წყობა აღმოსავლეთ საქრისტიანოში ამ დროს არ წყდებოდა თეოლოგიურ-დოგმატური კამათები, მაგრამ დასავლეთ საქრისტიანო კანონიკურად და სტრუქტურულად მოწესრიგებულად ვითარდებოდა. [[დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემა|რომის იმპერიის დაცემის]] შემდეგ ჩამოყალიბდა პაპის სახელმწიფო, როგორც ცალკე პოლიტიკური ერთეული, რომელსაც
 
[[დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემა|რომის იმპერიის დაცემის]] შემდეგ ჩამოყალიბდა პაპის სახელმწიფო, როგორც ცალკე პოლიტიკური ერთეული, რომელსაც რომის ეპისკოპოსი ედგა სათავეში. მისი მხარდაჭერით 962 წელს დაარსდა [[საღვთო რომის იმპერია]], სადაც გამოჯნული უნდა ყოფილიყო საერო და სასულიერო ხელისუფლება, თუმცა საუკუნეების განმავლობაში ამ ორს შორის ხშირად ღვივდებოდა კონფლიქტები. [[შუა საუკუნეები|შუა საუკუნეებში]] ეკლესია წარმართავდა იმპერიის მოსახლეობის სულიერ ცხოვრებას, გაშალა ფართო სამისიონერო საქმიანობა, შეიტანა ევროპის ხალხებში კულტურული და სამეურნეო ჩვევები. ამ საქმეში განსაკუთრებული წვლილი ეკუთვნოდათ სამონასტრო ორდენებს. ბენედიქტელთა ორდენს XIII საუკუნეში მხარში ამოუდგა უპოვართა ორდენები, ფრანცისკელები და [[დომინიკელთა ორდენი|დომინიკელები]]. XI-XIII საუკუნეებში ეკლესიის ცხოვრებაში დიდი როლი შეასრულა [[ჯვაროსნული ლაშქრობები|ჯვაროსნულმა ლაშქრობებმა]], რომლებიც მიზნად ისახავდნენ ქრისტიანულ წმინდა ადგილთა გათავისუფლებას.
 
XI საუკუნეში დაიწყო [[დიდი სქიზმა]], ანუ აღმოსავლეთის და დასავლეთის საქრისტიანოების განხეთქილება, რომელმაც 1054 წლიდან შეუქცევადი ხასიათი მიიღო. სქიზმა ვერ შეაჩერა 1439 წლის ფერარა-ფლორენციის [[უნია]]მ, რომელმაც სცადა ეკლესიათა გაერთიანება.
 
{{ქრისტიანობის მიმდინარეობები}}
კათოლიკური ეკლესიის ისტორია იწყება [[მოციქულები]]ს ეპოქიდა. ან დროს დაიწყო ჩამოყალიბება ეკლესიის მოძღვრებამ, ლიტურგიამ, წყობამ. IV საუკუნემდე ეკლესიის ცხოვრებას განაპირობებდა მოწამეობრივი სულისკვეთება. ამ პერიოდში [[ქრისტიანობა|ქრისტიანობის]] გავრცელების ძირითადი არეალი იყო [[რომის იმპერია]], რომელიც ახალ რელიგიას დევნიდა. 313 წლის [[მილანის ედიქტი]]ს შემდეგ დამყარდა მშვიდობიანი თანაცხოვრება ეკლესიასა და სახელმწიფოს შორის. მოწამეობას ჩაენაცვლა საეკლესიო მოღვაწეობა, დაიწყო სამონაზვნო ცხოვრების აყვავება. დასავლური მონაზვნობის ფუძემდებლად მიიჩნევა [[ბენედიქტე ნურსიელი]], ხოლო დაფუძნების თარიღად 529 წელი. რომის იმპერიის ნგრევის კვალდაკვალ გამყარდა საეკლესიო მოძღვრება და წყობა აღმოსავლეთ საქრისტიანოში ამ დროს არ წყდებოდა თეოლოგიურ-დოგმატური კამათები, მაგრამ დასავლეთ საქრისტიანო კანონიკურად და სტრუქტურულად მოწესრიგებულად ვითარდებოდა. [[დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემა|რომის იმპერიის დაცემის]] შემდეგ ჩამოყალიბდა პაპის სახელმწიფო, როგორც ცალკე პოლიტიკური ერთეული, რომელსაც
 
==კათოლიკე ეკლესია საქართველოში==