გიორგი IV გურიელი: განსხვავება გადახედვებს შორის

1711 წელს გურიელად დასვა მამამ, რომელიც მაშინ იმერეთის მეფე იყო. 1712-1714 წლებში ტახტი წაართვა ძმამ [[ლევან გურიელი|ლევან გურიელმა]]. 1716 წელს გიორგი IV გურიელმა [[სიმონეთის ბრძოლა]]ში დაამარცხა იმერეთის მეფე [[გიორგი VI (იმერეთის მეფე)|გიორგი VI]] და გამეფდა, მაგრამ მხოლოდ სამი თვე იმეფა. გიორგიმ გურიიდან თავისი სიმდიდრის ჩამოტანა განიზრახა, მაგრამ რაჭველები თავს დაესხნენ სოფელ [[სალომინაო]]ში. ეს რომ გურიელმა გაიგო გურიაში გაიქცა.
 
1717 წელს გააძევა ძმამ [[ქაიხოსრო III გურიელი|ქაიხოსრო III გურიელმა]] დედის, ელენე აბაშიძისა და [[ბეჟან I დადიანი]]სდადიანის დახმარებით.<ref>{{cite book| | first=| last= სოსელია, ო.| title=მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის | chapter=ფეოდალური საქართველოს პოლიტიკური დაშლის ისტორიიდან| publisher=საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა |series=ნაკვეთი XXX|location=თბილისი |year=1954| origyear=| isbn=| edition=|page=133|url=http://dspace.nplg.gov.ge/handle/1234/266518}}</ref> იმავე წელს ოსმალთა დახმარებით ტახტი დაიბრუნა. [[1717]] წელს [[ბეჟან I დადიანი|ბეჟან დადიანმა]] გააძევა სამთავროდან, მაგრამ მაშინვე შეძლო ძალაუფლების დაბრუნება. ახლო კავშირი ჰქონდა [[ვახტანგ VI]]-სთან და მისი შემწეობით ცდილობდა [[ოსმალეთი|ოსმალთა]] მიერ მიტაცებული [[ბათუმი]]სა და [[ჩაქვი]]ს მხარეების დაბრუნებას. მიუხედავად ამისა, ოსმალებმა 1723 წელს დაიკავეს შავი ზღვის სანაპიროზე მდებარე ციხეები, მათ შორის ქობულეთი და გრიგოლეთი. ოსმალებს თავადი ნაკაშიძე უჭერდა მხარს. გურიელს დაუმტკიცდა მამის მიერ დაკავებული [[საჯავახო (მხარე)|საჯავახოსა]] და [[სურები]]ს მხარეები.
 
გურიელმა და მისმა მეუღლე ხვარამზემ აღდგენითი სამუშაოები ჩაატარეს [[ლიხაურის ეკლესია|ლიხაურისა]] და [[ჯუმათის ეკლესია|ჯუმათის ეკლესიებში]].