ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
|ტექსტის ველი=
}}
'''ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა''' — ქუჩა [[თბილისი|თბილისში]], [[კრწანისის რაიონი|კრწანისის რაიონში]] ([[გარეუბანი (თბილისის უბანი)|გარეთუბანი]], [[ზემო უბანი]]). [[ალექსანდრე პუშკინის ქუჩა|ალექსანდრე პუშკინის ქუჩიდან]] [[ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდი|ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდამდე]]. ადრე „ციხის ბულვარი“ ერქვა, 1843 წლიდან — მუხრანის ქუჩა, 1945 წელს [[ნიკოლოზ ბარათაშვილი]]ს სახელი უწოდეს. ადრე აქ [[ავანაანთხევი]] ჩამოედინებოდა. ხევს ტეხილი ხაზით მიჰყვებოდა ბურჯებითა და კოშკებით გამაგრებული ქალაქის გალავნის ჩრდილოეთი კედელი. XVIII საუკუნის შუა წლებში ხევი გადახურეს, მიწით ამოავსეს, გალავანი კი ააფეთქეს. ასე გაჩნდა თბილისის ერთ-ერთ ძველ, [[მუხრანთუბანი|მუხრანბატონების უბანში]] ქუჩა, რომელსაც მუხრანის ქუჩა დაარქვეს. იგი ეშვებოდა მტკვრის ნაპირისკენ, სადაც მოწყობილი იყო ბორანი (შემდგომში აქ აშენდა მუხრანის ხიდი). დროთა ვითარებაში ვიწრო მუხრანის ქუჩა და ხიდი ვეღარ ერეოდა მზარდ სატრანსპორტო მოთხოვნებს და წარმოიქმნა მაგისტრალის ძირფესვიანი რეკონსტრუქციის საჭიროება.
 
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის რეკონსტრუქცია ძველი ქალაქის ისტორიული ნაწილის კომპლექსური გარდაქმნის თვალსაჩინო ნიმუშია (1978, არქიტექტორი [[შოთა ყავლაშვილი]]). ქუჩის მარცხენა მხარე განაშენიანებული იყო თანამედროვე მრავალსართულიანი შენობებით, ხოლო მარჯვენა მხარე — უღიმღამო, მეტწილად ერთსართულიანი ნაგებობებით, რომელთა რეკონსტრუქციის საფუძველზეც შეიქმნა ამ უბნის ახლანდელი იერ-სახე. 70-იან წლებში პროფ.პროფესორმა [[თენგიზ კვირკველია]]მ ჩაატარა მეცნიერული აზომვითი სამუშაო. ზუსტად განსაზღვრა ციხესიმაგრის კედლის, კოშკების, ბურჯების, ციხის კარებისა და სხვათა ადგილმდებარეობა. გადაწყდა ქუჩის გაფართოება ძვ.ძველი გალავნის ხაზამდე. ციხის კედლები გაათავისუფლეს მრავალფენოვანი დანაშრეფვებისაგან და ნაწილობრივ აღადგინეს, ხოლო გალავანზე მიბჯენილ თუ შეკიდებულ XIX საუკუნის კოლორიტულ-აივნებიან საცხოვრებელ სახლებს ჩაუტარდა სარეტავრაციო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები განაშენიანების მასშტაბისა და საერთო ხასიათის გათვალისწინებით.
 
თანამედროვე ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა იქცა განიცგანივ სატრანსპორტო მაგისტრალად, რომელიც აკავშირებსს გრძივად გაშენებული ქალაქის მარცხენა და მარჯვენა მხარეებს. სამუშაოების მიმდინარეობის დროს აღმოჩნდა ქალაქის ერთ-ერთი კარის — დიღმის კარისა და სათოფურებით აღჭურვილი ძვ.ძველი ციხის კედლის ფრაგმენტები. თბილისური სახლების რეკონსტრუქციისას შენარჩუნებულია ძველი იერი და ტრადიციული აივნები. ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის მარჯვენა მხარესაა: ფეშენებული რესტორანი „მუხრანთუბანი“ (1981, არქიტექტორი შოთა ყავლაშვილი) ; მარიონეტების თეატრი (ახლანდელი თეატრ-სტუდია [[რევაზ გაბრიაძე|რევაზ გაბრიაძის]] ხელმძღვანელობით) ; სტილიზებული ჩარდახ-მოსაცდელი „კონკა“ ; [[ბავშვთა სურათების გალერეა|ელენე ახვლედიანის სახელობის ბავშვთა სურათების გალერეა]], რომლის გვერდით ფასადზე, [[იოანე შავთელის ქუჩა|იოანე შავთელის ქუჩის]] მხარეა, ჩასმულია დიდი ბარელიეფი ქალაქურ თემაზე; [[ფიროსმანი]]ს ნახატის მიხედვით გამოძერწილი „მეეზოვე“ (მოქანდაკე [[ელგუჯა ამაშუკელი]]) ; სკულპტურული კომპოზოციაკომპოზიცია „[[ბერიკაობა]]“ (მოქანდაკე ა. მონასელიძე, არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე), ქუჩაზე დგას [[იოანე პეტრიწი]]სა (მოქანდაკე დ. მიქატაძე, არქიტექტორი რ. ბერიძე) და შოთა ყავლაშვილის (მოქანდაკე თ. კიკალიშვილი, არქიტექტორი ი. ყავლაშვილი) ძეგლები.
 
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის მარცხენა მხარეზეა 6-სართულიანი (84-ბინიანი) საცხოვრებელი სახლი (№8-10), რომელშიც ჩანს კლასიკური ფორმებისა და ძველი ქართული ხუროთმოძღვრების მოტივების შერწყმის მცდელობა (XX საუკუნის 40-იანი წლები, არქიტექტორები ს. დემჩინელი, ა. ქურდიანი, გ. ჯანდიერი).
==გლდანი==
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩა არსებობს აგრეთვე [[გლდანის რაიონი|გლდანის რაიონში]] ([[გლდანის მასივი|გლდანი]]) [[კარლო მებაღიშვილის ქუჩა|კარლო მებაღიშვილის ქუჩიდან]] [[ვასილ გულისაშვილის ქუჩა]]მდე.
 
== ლიტერატურა ==
{{ეთ|1|28-29}}
 
 
[[კატეგორია: კრწანისის რაიონის ქუჩები|ბარათაშვილი]]
[[კატეგორია:თბილისის ქუჩები|ბარათაშვილი]]