ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი): განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
{{მმ*|ანანური}}
{{ინფოდაფა დასახლება
|სტატუსი = სოფელი
|ქართული სახელი = ანანური
|მშობლიური სახელი = =
|ქვეყანა = საქართველო
|პანორამა = Barkanov. Ananuri.jpg
|პანორამის სიგანე =
|წარწერა = ანანური XIX საუკუნის მეორე ნახევარში
|ქვეყნის რუკა2 =
|ქვეყნის რუკის ზომა2 =
|წარწერა2 =
|lat_dir = N |lat_deg =42 |lat_min =909 |lat_sec =52
|lon_dir = E |lon_deg =44 |lon_min =42 |lon_sec =9 09
|CoordAddon = type:city(40361)_region:
|CoordScale =
|ქვეყნის რუკის ზომა = =300
|ქვეყნის რუკა =
|რეგიონის რუკის ზომა =
|რეგიონის რუკა =
|რაიონის რუკის ზომა =
|რეგიონის ტიპი = მხარე
|რეგიონი = მცხეთა-მთიანეთის მხარე
|შიდა დაყოფა = =
|რაიონის ტიპი = =მუნიციპალიტეტი
|რაიონი = დუშეთის მუნიციპალიტეტი
|თემი = ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) {{!}} ანანური
|მმართველის ტიპი =
|მმართველი =
|დაარსების თარიღი =
|პირველი ხსენება =
|წინა სახელები =
|ფართობი =
|სიმაღლის ტიპი= ზღვის დონე {{!}} ზღვის დონიდან
|დასახლების ცენტრის სიმაღლე = 900
|კლიმატი =
|ოფიციალური ენა =
|მოსახლეობა = 336<ref name="აღწერა 2014">{{cite web |url=http://www.geostat.ge/index.php?action=page&p_id=2152&lang=geo |title= მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014 |date=ნოემბერი 2014 |publisher=საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური |accessdate=6 სექტემბერი 2016}}</ref>
|აღწერის წელი = 2014
|სიმჭიდროვე =
|აგლომერაცია =
|ეროვნული შემადგენლობა = [[ქართველები]] (99%)<ref name="აღწერა 2002">[http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/35/Census_of_village_population_of_Georgia.pdf საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები]</ref>
|ეროვნული შემადგენლობა = [[ქართველები]] (100 %)
|სარწმუნოებრივი შემადგენლობა = [[საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია|მართლმადიდებლები]]
|ეთნოქორონიმი =
|სატელეფონო კოდი =
|დროის სარტყელი = +4
|საფოსტო ინდექსი =
|DST =
|საიტი =
|სატელეფონო კოდი =
|საფოსტო ინდექსი =
|საავტომობილო კოდი =
|საიტი =
|კატეგორია ვიკისაწყობში = Ananuri
|დროის სარტყელი = +4
}}
'''ანანური''' — [[სოფელი]] [[აღმოსავლეთი საქართველო|აღმოსავლეთ]] [[საქართველო]]ში, [[მცხეთა-მთიანეთის მხარე|მცხეთა-მთიანეთის მხარის]] [[დუშეთის მუნიციპალიტეტი|დუშეთის მუნიციპალიტეტში]]. [[ანანურის თემი]]ს ცენტრი (სოფლები: ანანური, [[ავენისი]], [[ბანცურთკარი]], [[დგნალი]], [[ზოტიკიანთკარი]], [[თანდილაანთკარი]], [[კადოეთი]], [[პავლეური]], [[უფურეთი]], [[ფხუნდავი]], [[შალიკიანთკარი]], [[ცივწყარო]], [[ციხისძირი (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)|ციხისძირი]], [[ციხისსოფელი]], [[ჭივილაანები]]).<ref name="აღწერა 2014" /> მდებარეობს [[მდინარე]] [[არაგვი]]ს მარჯვენა ნაპირზე, [[საქართველოს სამხედრო გზა]]ზე. [[ზღვის დონე|ზღვის დონიდან]] 900 [[მეტრი|მეტრზე]]. [[თბილისი]]დან დაშორებულია 66 [[კილომეტრი]]თ, [[დუშეთი]]დან კი 23 კილომეტრით.
 
სოფელი აბანოსხევიანანური ექვემდებარება [[საქართველოს საპატრიარქო]]ს [[წილკნისა და დუშეთის ეპარქია]]ს.
 
==დემოგრაფია==
! აღწერის წელი !! მოსახლეობა !! მამაკაცი !! ქალი
|-
|ეროვნული შემადგენლობა = [[ქართველები]] (99%)2002<ref name="აღწერა 2002">[http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/35/Census_of_village_population_of_Georgia.pdf საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები]</ref> || 508 || 230 || 278
| 2002<ref name="აღწერა 2002" /> || 508 || 230 || 278
|-
| 2014<ref name="აღწერა 2014" /> || 336 {{კლება}} || 170 || 166
 
==ისტორია==
ანანურს ხელსაყრელი გეოგრაფიული და სტრატეგიული მდებარეობა ჰქონდა. აქ თავს იყრიდა ჩრდილოეთიდან [[თერგი]]სა და [[არაგვი]]ს ხეობებით, ხოლო სამხრეთიდან [[შიდა ქართლი]]დან მომავალი მთავარი გზები. სოფელი უძველესი დროიდან ყოფილა დასახლებული. [[არაგვის საერისთავო]]ს შექმნის შემდეგ ანანური ამ საერისთავოში შედიოდა. აქ იყო არაგვის ერისთავთა მთავარი [[ანანურის ციხე|ციხე]]. საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების შესუსტების პერიოდში (XVII-XVIII საუკუნეებში) არაგვის ერისთავებმა განსაკუთრებულ ძლიერებას მიაღწიეს. ამ პერიოდს განეკუთვნება ანანურის ციხის გამაგრება და გაძლიერებაც. [[1743]] წელს მეფე [[თეიმურაზ II]]-მ საერისთავო გააუქმა და ანანური მეფის ხელისუფლებას დაუქვემდებარა. [[1786]] წელს ანანური დაღესტნის ხანმა [[ომარ-ხანი|ომარმა]] ააოხრა. ამ დროს იგი მცირე „ქალაქი იყო“ იყო და იქ 100 კომლი ცხოვრობდა.
 
სავაჭრო გზების გასაყარზე მდებარეობამ განაპირობა ანანურში ვაჭრობის განვითარება. აქ სამეფო საბაჟოც ყოფილა. განვითარებული იყო მეჭურჭლეობა, მაუდის წარმოება. XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში აქ იყო სამეფო სამღებრო. [[1802]] წლის 6 აპრილს მიტროპოლიტი იოანე ანანურში შეეგება [[წმინდა ნინოს ჯვარი|წმ. ნინოს ჯვარს]], რომელიც [[ვახტანგ VI]]-ს ჰქონდა წაღებული რუსეთში და მეფე [[ალექსანდრე I (რუსეთი)|ალექსანდრე I]]-მა დაუბრუნა [[საქართველო]]ს.
 
[[1803]]-[[1821]] წლებში ანანური [[ანანურის მაზრა|სამაზრო]] ცენტრი იყო. [[ცარიზმი]]ს კოლონიური პოლიტიკის მთელი სიმძიმე საქართველოს სამხედრო გზის პირას მცხოვრებ მოსახლეობას დააწვა. [[ერევანი|ერევანზე]] სალაშქროდ წამოსულმა გენერალმა [[პავლე ციციანოვი|ციციანოვმა]] [[1804]] წელს ჯარი ჩაუყენა მოსახლეობას და [[სტეფანწმინდა]]-ანანურის გზის მონაკვეთი იძულებით გაასუფთავებინა. შრომის მძიმე პირობების გამო 23 კაცი დაიღუპა, რასაც მოჰყვა მაზრის აჯანყება. [[1812]] წელს კახეთის გლეხთა აჯანყებას ანანურის გლეხობაც შეუერთდა, რის გამოც რუსმა კოლონიზატორებმა ანანური გადაწვეს.
*[[ანანურის წმინდა გიორგის ეკლესია]]
*[[თეთრიგზის არქეოლოგიური ძეგლები]]
 
==სქოლიო==
{{სქოლიო}}
 
==ლიტერატურა==
{{სძა|2|203|თ. ჭყონია}}
 
==სქოლიო==
{{სქოლიო}}
 
{{დუშეთის მუნიციპალიტეტი}}
 
[[კატეგორია:დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები]]