ჟორჟ კლემანსო: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
| გარდაცვალების თარიღი= 1929
| გარდაცვალების ადგილი= პარიზი
| მოქალაქეობა= {{}}<br />{{}}
| განათლება= ფიზიკის განხრით უმაღლესი განათლება ნანტის უნივერისტეტში მიიღოუნივერისტეტი
| სამეცნიერო ხარისხი=მედიცინის დოქტორის ხარისხი
| ეროვნება= ფრანგი
| რელიგია=
| პარტია= საფრანგეთის რადიკალური პარტიის ლიდერიპარტია
| ძირითადი იდეები=
| საქმიანობა=
| საიტი=
}}
'''ჟორჟ კლემანსო''' (დ. [[28 სექტემბერი]], [[1841]], [[მუირონანპარე]] – გ. [[24 ნოემბერი]], [[1929]], [[პარიზი]]) — [[საფრანგეთის რესპუბლიკა|საფრანგეთის რესპუბლიკის]] [[პრემიერ-მინისტრი]]. [[საფრანგეთი]]ს რადიკალური პარტიის ლიდერი.
'''ჟორჟ კლემანსო''' (დ. 28 სექტემბერი, [[1841]], მუირონანპარე – გ. 24 ნოემბერი, [[1929]], პარიზი) — [[საფრანგეთის რესპუბლიკა|საფრანგეთის რესპუბლიკის]] [[პრემიერ მინისტრი]]. [[საფრანგეთი]]ს რადიკალური პარტიის ლიდერი. დაიბადა ფრანგი პოლიტიკური აქტივისტის ოჯახში. [[ფიზიკა|ფიზიკის]] განხრით უმაღლესი განათლება ნანტის უნივერისტეტში მიიღო. შემდგომში [[პარიზი|პარიზში]] მოიპოვა მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ადრეული ასაკიდან ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში, იყო ანტიკლერიკალური რადიკალური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. [[1861]] პარიზში თანამებრძოლებთან ერთად დააარსა ყოველკვირეული გაზეთი „Le Travail“. [[1862]] დააპატიმრეს დემონსტრაციის გამართვისათვის. [[ნაპოლეონ III|ნაპოლეონ მესამის]] რეჟიმთან დაპირისპირების შემდეგ იძულებული გახდა, [[ამერიკის შეერთებული შტატები|ამერიკის შეერთებულ შტატებში]] გადასულიყო საცხოვრებლად და სამუშაოდ. მესამე რესპუბლიკის პერიოდში დაბრუნდა სამშობლოში, არჩეულ იქნა წარმომადგენელთა საბჭოს წევრად. შემდგომში აგრძელებდა პოლიტიკურ და ჟურნალისტურ საქმიანობას. ეწინააღმდეგებოდა სინო-ფრანგულ ომს. [[1906]] რადიკალურ პარტიასთან ერთად მოიგო არჩევნები და გახდა ქვეყნის პრემიერ მინისტრი. [[1909]] დატოვა პრემიერ-მინისტრის პოსტი. [[1917]] წლის ნოემბერში კლემანსო მეორე ვადით გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი, ამავდროულად იკავებდა ომის [[მინისტრი]]ს პოსტსაც. [[პირველი მსოფლიო ომი]]ს დასრულების შემდეგ ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრ ლოიდ ჯორჯთან და აშშ-ის პრეზიდენტ ვუდრო ვილსონთან ერთად გახსნა [[პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია]]. კლემანსოსა და ზოგადად საფრანგეთის მთავრობას კავკასიის რეგიონისადმი ინტერესი არ გამოუხატავს, იმპერიული [[რუსეთი|რუსეთისთვის]] გაცემული მილიონობით ფრანკის ვალის დაბრუნების იმედით, მხარს უჭერდა დენიკინის არმიას. საფრანგეთი ამიერ კავკასიაში მხოლოდ [[სომხეთი|სომხეთისადმი]] ინტერესს გამოხატავდა, ისიც კონკრეტული მიზნის მისაღწევად - კილიკიაში საფრანგეთის დაფუძნებისათვის და [[საიქს-პიკოს შეთანხმება|საიქს-პიკოს შეთანხმების]] სარეალიზაციოდ. კლემანსოს კაბინეტის საგარეო საქმეთა მინისტრი პიშონი რამდენი- მეჯერ შეხვდა [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა|საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის]] დელეგაციას, თუმცა უშედეგოდ, რადგანაც საფრანგეთის ინტერესები არ ემთხვეოდა დამოუკიდებელი საქართველოს ინტერესებს. [[1919]] წლის ბოლოს გამართულ არჩევნებზე კლემანსოს პარტია დამარცხდა, [[1920]] წლის დასაწყისში კი ხელისუფლების სათავეში სოციალისტი ალექსანდრე მილეირანი მოვიდა. 1920 წლის სექტემბრიდან მილეირანმა საფრანგეთის პრეზიდენტის პოსტი დაიკავა, პრემიერ-მინისტრის პოსტს კი ჯერ - ჟორჟ ლეიგი, ხოლო შემდეგ [[არისტიდ ბრიანი]] იკავებდა. კლემანსოს შემდგომი საფრანგეთის სოციალისტი პრემიერ-მინისტრები საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიმართ ბევრად უფრო კეთილგანწყობილი აღმოჩნდნენ, 1920 წლის იანვარში სწორედ არისტიდ ბრიანმა ითამაშა მთავარი როლი მოკავშირეთა მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე იურედ აღიარების საკითხში. პრემიერ-მინისტრის პოსტის დატოვების შემდეგ იმოგზაურა [[აფრიკა|აფრიკაში]]. [[1921]] მიანიჭეს [[ოქსფორდის უნივერსიტეტი]]ს საპატიო დოქტორის ხარისხი. სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა პუბლიცისტურ საქმიანობას.
 
დაიბადა ფრანგი პოლიტიკური აქტივისტის ოჯახში. [[ფიზიკა|ფიზიკის]] განხრით უმაღლესი განათლება ნანტის უნივერისტეტში მიიღო. შემდგომში [[პარიზი|პარიზში]] მოიპოვა მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ადრეული ასაკიდან ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში, იყო ანტიკლერიკალური რადიკალური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. [[1861]] პარიზში თანამებრძოლებთან ერთად დააარსა ყოველკვირეული გაზეთი „Le Travail“. [[1862]] დააპატიმრეს დემონსტრაციის გამართვისათვის. [[ნაპოლეონ III|ნაპოლეონ მესამის]] რეჟიმთან დაპირისპირების შემდეგ იძულებული გახდა, [[ამერიკის შეერთებული შტატები|ამერიკის შეერთებულ შტატებში]] გადასულიყო საცხოვრებლად და სამუშაოდ. მესამე რესპუბლიკის პერიოდში დაბრუნდა სამშობლოში, აირჩიეს წარმომადგენელთა საბჭოს წევრად. შემდგომში აგრძელებდა პოლიტიკურ და ჟურნალისტურ საქმიანობას. ეწინააღმდეგებოდა სინო-ფრანგულ ომს. [[1906]] რადიკალურ პარტიასთან ერთად მოიგო არჩევნები და გახდა ქვეყნის პრემიერ მინისტრი. [[1909]] წელს დატოვა პრემიერ-მინისტრის პოსტი. [[1917]] წლის ნოემბერში კლემანსო მეორე ვადით გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი, ამავდროულად იკავებდა ომის [[მინისტრი]]ს პოსტსაც.
 
'''ჟორჟ კლემანსო''' (დ. 28 სექტემბერი, [[1841]], მუირონანპარე – გ. 24 ნოემბერი, [[1929]], პარიზი) — [[საფრანგეთის რესპუბლიკა|საფრანგეთის რესპუბლიკის]] [[პრემიერ მინისტრი]]. [[საფრანგეთი]]ს რადიკალური პარტიის ლიდერი. დაიბადა ფრანგი პოლიტიკური აქტივისტის ოჯახში. [[ფიზიკა|ფიზიკის]] განხრით უმაღლესი განათლება ნანტის უნივერისტეტში მიიღო. შემდგომში [[პარიზი|პარიზში]] მოიპოვა მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ადრეული ასაკიდან ჩაება პოლიტიკურ საქმიანობაში, იყო ანტიკლერიკალური რადიკალური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. [[1861]] პარიზში თანამებრძოლებთან ერთად დააარსა ყოველკვირეული გაზეთი „Le Travail“. [[1862]] დააპატიმრეს დემონსტრაციის გამართვისათვის. [[ნაპოლეონ III|ნაპოლეონ მესამის]] რეჟიმთან დაპირისპირების შემდეგ იძულებული გახდა, [[ამერიკის შეერთებული შტატები|ამერიკის შეერთებულ შტატებში]] გადასულიყო საცხოვრებლად და სამუშაოდ. მესამე რესპუბლიკის პერიოდში დაბრუნდა სამშობლოში, არჩეულ იქნა წარმომადგენელთა საბჭოს წევრად. შემდგომში აგრძელებდა პოლიტიკურ და ჟურნალისტურ საქმიანობას. ეწინააღმდეგებოდა სინო-ფრანგულ ომს. [[1906]] რადიკალურ პარტიასთან ერთად მოიგო არჩევნები და გახდა ქვეყნის პრემიერ მინისტრი. [[1909]] დატოვა პრემიერ-მინისტრის პოსტი. [[1917]] წლის ნოემბერში კლემანსო მეორე ვადით გახდა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი, ამავდროულად იკავებდა ომის [[მინისტრი]]ს პოსტსაც. [[პირველი მსოფლიო ომი]]ს დასრულების შემდეგ ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრ [[ლოიდ ჯორჯი|ლოიდ ჯორჯთან]] და აშშ-ის პრეზიდენტ [[ვუდრო ვილსონთანუილსონი|ვუდრო უილსონთან]] ერთად გახსნა [[პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია]]. კლემანსოსა და ზოგადად საფრანგეთის მთავრობას კავკასიის რეგიონისადმი ინტერესი არ გამოუხატავს, იმპერიული [[რუსეთი|რუსეთისთვის]] გაცემული მილიონობით ფრანკის ვალის დაბრუნების იმედით, მხარს უჭერდა დენიკინის არმიას. საფრანგეთი ამიერ კავკასიაში მხოლოდ [[სომხეთი|სომხეთისადმი]] ინტერესს გამოხატავდა, ისიც კონკრეტული მიზნის მისაღწევად - კილიკიაში საფრანგეთის დაფუძნებისათვის და [[საიქს-პიკოს შეთანხმება|საიქს-პიკოს შეთანხმების]] სარეალიზაციოდ. კლემანსოს კაბინეტის საგარეო საქმეთა მინისტრი პიშონი რამდენი- მეჯერ შეხვდა [[საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა|საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის]] დელეგაციას, თუმცა უშედეგოდ, რადგანაც საფრანგეთის ინტერესები არ ემთხვეოდა დამოუკიდებელი საქართველოს ინტერესებს. [[1919]] წლის ბოლოს გამართულ არჩევნებზე კლემანსოს პარტია დამარცხდა, [[1920]] წლის დასაწყისში კი ხელისუფლების სათავეში სოციალისტი ალექსანდრე მილეირანი მოვიდა. 1920 წლის სექტემბრიდან მილეირანმა საფრანგეთის პრეზიდენტის პოსტი დაიკავა, პრემიერ-მინისტრის პოსტს კი ჯერ - ჟორჟ ლეიგი, ხოლო შემდეგ [[არისტიდ ბრიანი]] იკავებდა. კლემანსოს შემდგომი საფრანგეთის სოციალისტი პრემიერ-მინისტრები საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიმართ ბევრად უფრო კეთილგანწყობილი აღმოჩნდნენ, 1920 წლის იანვარში სწორედ არისტიდ ბრიანმა ითამაშა მთავარი როლი მოკავშირეთა მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე იურედ აღიარების საკითხში. პრემიერ-მინისტრის პოსტის დატოვების შემდეგ იმოგზაურა [[აფრიკა|აფრიკაში]]. [[1921]] მიანიჭეს [[ოქსფორდის უნივერსიტეტი]]ს საპატიო დოქტორის ხარისხი. სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა პუბლიცისტურ საქმიანობას.
 
==ლიტერატურა==
{{სდრ|230|ირემაძე ი.ირემაძე}}
 
{{DEFAULTSORT:კლემანსო, ჟორჟ}}