დეივიდ ლენგი: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
[შემოწმებული ვერსია][შემოწმებული ვერსია]
No edit summary
No edit summary
{{ინფოდაფა მეცნიერი }}
| სახელი = დეივიდ მარშალ ლენგი
| მშობლიური სახელი = David Marshall Lang
| ფოტო =
| სიგანე =
| წარწერა =
| დაბადების თარიღი = [[6 მაისი]], [[1924]]
| დაბადების ადგილი = [[კენტის საგრაფო]], [[ინგლისი]], [[გაერთიანებული სამეფო]]
| გარდაცვალების თარიღი = [[20 მარტი]], [[1991]]
| გარდაცვალების ადგილი =
| მოქალაქეობა =
| სამეცნიერო სფერო = [[კავკასიოლოგია]]</br>[[ისტორია]]</br>[[ლიტერატურათმცოდნეობა]]
| მუშაობის ადგილი = ''[[ლონდონის უნივერსიტეტი]]''
| ალმა-მატერი = ''[[კემბრიჯის უნივერსიტეტი]]''
| სამეცნიერო ხელმძღვანელი =
| განთქმული მოსწავლეები =
| ცნობილია როგორც =
| ჯილდოები და პრემიები =
| საიტი =
}}
'''დეივიდ მარშალ ლენგი''' ({{lang-en|David Marshall Lang;}} დ. [[6 მაისი]], [[1924]], [[კენტის საგრაფო]] — გ. [[20 მარტი]], [[1991]]) — ინგლისელი [[კავკასიოლოგია|კავკასიოლოგი]], [[ისტორიკოსი]], [[ლიტერატურათმცოდნეობა|ლიტერატურათმცოდნე]]. ლონდონის უნივერსიტეტის კავკასიათმცოდნეობის [[პროფესორი]], [[თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი]]ს საპატიო დოქტორი ([[1968]]). სწავლობდა კემბრიჯის წმინდა იოანეს კოლეჯში. [[მეორე მსოფლიო ომი]]ს ([[1939]]-[[1945]]) დროს იყო ბრიტანეთის საელჩოს მდივანი [[ირანი|ირანში]]. [[1946]] წლიდან დაიწყო [[რუსეთი]]სა და [[კავკასია|კავკასიის]] ისტორიის შესწავლა. [[1949]] წლიდან ქართულს ასწავლიდა ლონდონის უნივერსიტეტში, [[1952]]-[[1953]] წლებში მუშაობდა [[ევროპა]]სა და [[აშშ]]-ში. დეივიდ მარშალ ლენგი იკვლევდა ქართულ სასულიერო და საერო ლიტერატურას. [[1951|1951 წელს]] საგანგებო წერილი მიუძღვნა [[პეტრე იბერი]]ს ვინაობის საკითხს. [[1963|1963 წელს]] ორიენტალისტთა მოსკოვის XXV საერთაშორისო კონგრესის შრომებში დაიბეჭდა ლენგის გამოკვლევა „შუა საუკუნეების ქართული ლიტერატურის პრობლემები“. მან გამოავლინა „სიბრძნე ბალავარისას“ ქართული იერუსალიმური ნუსხა და [[1966|1966 წელს]] გამოსცა მისი თარგმანი [[ინგლისური ენა|ინგლისურ ენაზე]]. ამავე წელს [[ლონდონი|ლონდონში]] დაიბეჭდა ლენგის ნარკვევი „ქართული ლიტერატურის განვითარების საფეხურები“, [[1970|1970 წელს]] — „ხალხური და კურტუაზული ელემენტები ქართულ ეპოსში“.