კონსტანტინე II (ქართლის მეფე): განსხვავება გადახედვებს შორის

|დედა = [[გულშარი]]
}}
'''კონსტანტინე II''' (გ. [[1505]]) — ქართლის მეფე [[1478]]/[[1479]]-[[1505]] წწ., [[ალექსანდრე I დიდი]]ს ძის [[დიმიტრი ბატონიშვილი (XV საუკუნე)|დემეტრეს (დიმიტრის)]] ვაჟი. [[1465]] წელს ბიძასთან, მეფე [[გიორგი VIII|გიორგი VIII-თან]], ერთად ტყვედ ჩაუვარდა სამცხის ათაბაგ ყვარყვარე II-ს. ტყვეობიდან გამოქცეული კონსტანტინე II [[ქუთაისი|ქუთაისში]] გამაგრდა, მაგრამ ხელისუფლებას ვერ დაეუფლა და [[1466]] წელს საქართველოს მეფედ თავი გამოაცხადა [[ბაგრატ VI|ბაგრატ VI-მ]]. ამავე დროს ტყვეობიდან განთავისუფლებული გიორგი VIII, რომელმაც ბაგრატ VI-თან ბრძოლა წააგო, კახეთში გადავიდა და საფუძველი დაუდო კახეთის სამეფოს დამოუკიდებელ არსებობას. [[1468]] წელს კონსტანტინე II იძულებული გახდა ეცნო ბაგრატ VI-ის მეფობა. თუმცა თავის თავს მაინც მეფეს უწოდებდა [[1466]] წლიდან ჩანს, ამას ქართლ-იმერეთში ბაგრატ VI-ის მეფობის დროს (1466-1478 წწ.) სამეფოს გარკვეულ ტერიტორიაზე ძალაუფლება ჰქონდა, ე.ი. ეს იყო ორმეფობის დრო. [[1478]] წელს, როდესაც ბაგრატი გარდაიცვალა კონსტანტინე II-მ სძლია ბაგრატ VI-ის ძეს [[ალექსანდრე II, ბაგრატ VI-ის ძე|ალექსანდრეს]] და ქართლ-იმერეთის ტახტს დაეპატრონა. [[1483]] წელს კონსტანტინე II [[არადეთი|არადეთთან]] დაამარცხა [[ყვარყვარე II ჯაყელი|ყვარყვარე II-მ]], ამით ისარგებლა ალექსანდრე II-მ და [[1484]] წელს თავი იმერეთის მეფედ გამოაცხადა. [[1487]] წელს კონსტანტინე II-მ ქუთაისიდან განდევნა, მაგრამ ქართლში იაყუბ-ყაენის შემოსევის გამო იძულებული გახდა დაეტოვებინა [[იმერეთი]], რომელსაც კვლავ ალექსანდრე II დაეუფლა ([[1489]] წ.). [[1490]]-იანი წლების დასაწყისში კონსტანტინე II-მ ცნო ქართლის, კახეთის და იმერეთის სამეფოებად საქართველოს დაშლის ფაქტი, თუმცა ამის შემდეგაც განაგრძობდა ბრძოლას ერთიანი სამეფოს აღსადგენად და ოსმალეთ-ირანის აგრესიის წინააღმდეგ. ამ მიზნის მისაღწევად [[1492]]-[[1496]] წლებს შუა მან ხუცესი ნილოსი გაგზავნა დესპანად კაიროში ეგვიპტის მამლუქ სულთან აშრაფ სეიფ ალ-დინ კაიტბეისთან, აგრეთვე რომის პაპთან და ესპანეთის მეფესთან. მაგრამ კონსტანტინე II-ის ცდას შედეგი არ მოჰყოლია.
 
==ლიტერატურა==