თესლბრუნვა: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
(რას ჰგავს!)
'''თესლბრუნვა''' — [[სასოფლო-სამეურნეო კულტურები]]ს მორიგეობით თესვა-მოყვანა მინდვრებად დაყოფილ მიწის ნაკვეთზე. მისთვის დამახასიათებელია ორი სახის მონაცვლეობა: დროში — წლიდან წლამდე და სივრცეში — მინდვრიდან მინდორზე. თესლბრუნვის ძირითადი ამოცანაა [[ნიადაგი]]ს ნაყოფიერების გადიდება, კვების ელემენტების რაციონალური გამოყენება, მოსავლის გაზრდა და პროდუქციის ხარისხის გაუმჯობესება, მინდვრის დასარეველიანებისა და [[მცენარეები]]ს მავნებლებით და დაავადებებით დაზიანების შემცირება, ქარისმიერი და წყლისმიერი ეროზიის უარყოფითი გავლენის თავიდან აცილება.
{{ვიკიფიცირება}}{{გასაწმენდი}}
 
'''თესლბრუნვა''' ეწოდება სასოფლო–სამეურნეო კულტურების მეცნიერულად დასაბუთებულ მონაცვლეობას თანატოლ მინდვრებად დაყოფილ მიწის ფართობზე. მისთვის დამახასიათებელია ორი სახის მონაცვლეობა: დროში – წლიდან წლამდე და სივრცეში – მინდვრიდან მინდორზე. თესლბრუნვის ძირითადი ამოცანაა ნიადაგის ნაყოფიერების გადიდება, კვების ელემენტების რაციონალური გამოყენება, მოსავლის გაზრდა და პროდუქციის ხარისხის გაუმჯობესება, მინდვრის დასარეველიანებისა და მცენარეების მავნებლებით და დაავადებებით დაზიანების შემცირება, ქარისმიერი და წყლისმიერი ეროზიის უარყოფითი გავლენის თავიდან აცილება. თესლბრუნვის კლასიფიკაცია. გამოყოფილია თესლბრუნვის სამი ტიპი: მინდვრის, საკვები და სპეციალური. დაყოფას საფუძვლად უდევს თესლბრუნვაში წარმოებული პროდუქციის სახე. მინდვრის თესლბრუნვას მიეკუთვნება ისეთი თესლბრუნვები, რომლებიც გათვალისწინებულია მარცვლისა და ტექნიკური კულტურების საწარმოებლად. თესლბრუნვის მცირე ნაწილი შეიძლება დაკავებული იყოს აგრეთვე საკვები კულტურებით. იმის მიხედვით, თუ რომელ კულტურას უჭირავს წამყვანი ადგილი, შეიძლება იყოს მარცვლეულის, ჭარხლის მზესუმზირის და სხვა ტიპის თესლბრუნვები. საკვები თესლბრუნვები გათვალისწინებულია საკვების საწარმოებლად. ისინი იყოფა სათიბ–საძოვრის და ფერმისპირა თესლბრუნვებად. სათიბ–საძოვრიან თესლბრუნვაში სჭარბობს მრავალწლიანი ბალახები, ხოლო ფერმისპირაში – სასილოსე კულტურები, ძირხვენები და ბალახები – მწვანე საკვებად. სპეციალური თესლბრუნვები ისეთი თესლბრუნვებია, სადაც ითესება ბოსტნეული, ბაღჩეული, თამბაქო და სხვა. მათ მიეკუთვნება აგრეთვე ნიადაგდაცვითი თესლბრუნვები, რომელთა ძირითადი დანიშნულებაა ნიადაგის წყლისმიერი და ქარისმიერი ეროზიისაგან დაცვა. თესლბრუნვის აღნიშნული ტიპები – ნიადაგის ნაყოფიერებაზე მოქმედების მიხედვით, იყოფა შემდეგ სახეებად: მარცვლოვან–ანეულიანი სათოხნი თესლბრუნვები – მარცვეულ კულტურებს უჭრავს სახნავის ძირითადი ნაწილი, ხოლო გვალვიან რაიონებში ერთი ან ორი მინდორი უკავია ანეულს. მარცვლეულ –ანეულიანი სათოხნი თესლბრუნვები – სახნავის უმეტესი ნაწილი უჭირავს მარცვლეულ კულტურებს, რომლებიც იცვლება სუფთა ანეულით ან სათოხნი კულტურებით. მარცვლოვან–ბალახოვანი თესლბრუნვები – ორი მინდორი უჭირავს მრავალწლოვან ბალახებს, დანარჩენი კი მარცვლოვან კულტურებს. ბალახმინდვრიანი თესლბრუნვები – ფართობის ნახევარზე მეტი უჭირავს მრავალწლიან ბალახებს, დანარჩენ ფართობს იკავებენ მარცვლეული კულტურები, ერთწლიანი ბალახები, ტექნიკური კულტურები. ბალახოვან–სათოხნიანი თესლბრუნვები – ძირითადად ითესება სათოხნი კულტურები, მრავალწლიანი ბალახები იკავებენ ორ ან სამ მინდორს. მარცვლოვან–ბალახოვან–სათოხნიანი თესლბრუნვები (ნაყოფცვლითი) – ნახევარი ფართობი უჭირავს მარცვლეულს, 25–25% სათოხნსა და პარკოსან კულტურებს. სათოხნი თესლბრუნვა – სათოხნი კულტურებისათვის გამოყოფილიანახევარზე მეტი ფართობი, სადაც ისინი ითესება განმეორებით ან სხვა სათოხნების შემდეგ. სიდერალური თესლბრუნვა – ერთ ან ორ მინდორზე ითესება სასიდერაციო კულტურა ნიადაგში ჩახვნის მიზნით. კულტურათა მორიგეობის მეცნიერული საფუძვლები . ერთმანეთს უნდა ენაცვლებოდეს ბიოლოგიურად მკვეთრად დაშორებული და არა ახლობელი (მსგავსი) მცენარეები, რადგან მავნებლები, დაავადებები და სარეველები პირვალ შემთხვევაში უფრო ნაკლებად ხელსაყრელ გარემოს პოულობენ ზრდა–განვითარებისთათვის, ვიდრე მეორე შემთხვევაში. ყველა კულტურული მცენარე ერთნაირად ვერ ეგუება ზედიზედ თესვას. არჩევენ მცენარეებს: 1) სტაბილურს განმეორებითი თესვის პირობებში (ჭვავი, სიმინდი, მარცვლეული ბალახები, ლობიო,სოია, ფეტვი); 2) ლაბილურს განმეორებითი თესვის დროს, რომლებიც ზედიზედ განმეორებით თესვას ვერ ეგუებიან, თუმცა ორწლიანი განმეორება ზოგჯერ დასაშვებია ( ხორბალი, შვრია, ქერი, შაქრისა და საკვები ჭარხალი, ბარდა, მზესუმზირა); 3) შეუთავსებელს სხვა კულტურებთან, უმეტესად ერთი და იგივე ოჯახის წარმომადგენლებთან, რომლებიც ერთიმეორეს შემდეგ არ უნდა ითესებოდეს. სეთებია, მაგ. ძაღლყურძენასებრთა ოჯახის ბოსტნეული – პამიდორი, ბადრიჯანი, წიწაკა, კარტოფილი. სწორ თესლბრუნვაში სათოხნი და მთლიანსათესი კულტურები ერთმანეთს უნდა ცვლიდეს, თუ კი მათი განმეორებიტი თესვა არ არის გამოწვეული სპეციალური მოსაზრებით. მაგალითად, სიმინდის შემთხვევაში. ასეთი მორიგეობა, უპირველეს ყოვლისა, საჭიროა ნიადაგის სტრუქტურაზე უარყუფითად მოქმედი მექანიკური ფაქტორების შესუსტების, აგრეთვე სარეველებისაგან მინდვრის გაწმენდის, ნიადაგიდან წყლისა და საკვებ ნივთიერებათა უფრო თანაბარზომიერი გამოყენებისათვის. თესლბრუნვაში ერთმანეთს უნდა ენაცვლებოდეს საშემოდგომო და საგაზაფხულო ნათესები, რაც უზრუნველყოფს კლიმატური რესურსების – სინათლის , სითბოს, წყლის უფრო მაღალეფექტურად გამოყენებას. ბიოლოგიური აზოტიფიკაციის გაძლიერებისა და მისი ეფექტურობის გონივრული გამოყენების მიზნით თესლბრუნვაში უნდა გაიზარდოს პარკოსანი კულტურების მონაწილეობა და ისინი რეგულარურად უნდა ენაცვლებოდეს აზოტმომხმარებელ ( მაგ. მარცვლოვან) მცენარეებს. თესლბრუნვაში საუკეთესო წინამორბედის შემდეგ უნდა მოთავსდეს, უპირველეს ყოვლისა, წამყვანი სასაქონლო კულტურები. მაგალითად, მრავალწლიანი ბალახების შემდეგ სასურველია დაითესოს საშემოდგომო და საგაზაფხულო პურეულები, ფეტვი, ბაღჩეული ( გოგროვანები). სათოხნი კულტურები კარგი წინამორბედებია საგაზაფხულო თავთავიანებისათვის. არასათოხნი პარკოსნები – ბარდა, ცერცველა, ცულისპირა და სხვა, საუკეთესო წინამორბედია როგორც საშემოდგომო, ისე საგაზაფხულო მარცვლოვნებისათვის, კარტოფილის, სიმინდის, მზესუმზირის, აგრეთვე სამარცვლე პარკოსნებისათვის, მაგრამ საშემოდგომო თესვისათვის ნაკლებად გამოიყენება, რადგან ქმნის ხელსაყრელ პირობებს ფესვის სიდამპლის გავრცელებისათვის. თუ თესლბრუნვაში სუფთა ანეულია, იგი უმჯობესია გამოყენებულ იქნეს საშემოდგომო მარცვლოვნების დასათესად, ხოლო ამ უკანასკელის ნაწვერალზე განთავსდეს საგაზაფხულო თავთავიანი კულტურა. ნათესების სტრუქტურა თესლბრუნვა უნდა გამომდინარეობდეს სასოფლო–სამეურნეო ნათესების დაწესებული სტრუქტურიდან. ნათესების სტრუქტურა გამოსახავს კულტურების შედგენილობას და პროცენტულ თანაფარდობას. ნათესების სტრუქტურით აღინიშნება:1. მარცვლოვნები, მათ შორის სამარცვლე სიმინდი, 2. ტექნიკური კულტურები: შაქრის ჭარხალი, თამბაქო, მზესუმზირა და სხვა; 3. საკვები კულტურები, მათ შორის სასილოსე, მარცვლოვანი და ერთწლოვანი ბალახები მათი დანიშნულების მინიშნებით – თივად, მწვანე საკვებად, ბალახის ფქვილისათვის და სხვა; 4. კარტოფილი; 5. ბოსტნეულ–ბაღჩეული კულტურები. ცალკე აღინიშნება თესლბრუნვაში შუალედური კულტურების მონაწილეობა, რომელიც გამოისახება სათესლბრუნვო ფართობის პროცენტით. მაგალიტისათვის მოვიყვანთ ხულოს რაიონისთვის მოდელით რეკომენდებულ თესლბრუნვის სქემას: 1. საშემოდგომო ან საგაზაფხულო ხორბალი, შუალედური ცერცველა + შვრია ან ქერი; 2.კარტოფილი; 3. სიმინდი + ლობიო; 4. კარტოფილი; 5. იონჯა საგაზაფხულო ქერის ან ხორბლის ქვეშ. ნათესების სტრუქტურა იხ. ცხრილ 2.1. – ში ცხრილი 2.1. თესლბრუნვაში ნათესების სტრუქტურა თესლბრუნვაში შემავალი კულტურების მონაცვლეობის ერტ ციკლს როტაცია ეწოდება. თესლბრუნვაში მონაწილეობე ძირითადი კულთურები, რომელთაც ესაჭიროებათ სავეგეტაციო პერიოდის მეტი ნაწილი და შუალედური კულტურები, რომლებიც მოყავთ ორ ძირითად კულტურას შორის დარჩენილი თავისუფალი დროის შუალედში. მათ ძირითადად იყენებენ ცხოველების საკვებად ( მწვანე საკვები, სენაჟი, სილოსი, ბალახის ფქვილი), აგრეთვე როგორც მწვანე სასუქს. შუალედური ნათესები მიწათმოქმედების ინტენსიფიკაციის უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია, ისინი ადიდებენ საკვების და აუმჯობესებენ მათ ხარისხს, ნიადაგს ამდიდრებენ ორგანული ნივთიერებებით, ხოლო პარკოსნები – აზოტითაც, იცავენ ნიადაგს წყლისმიერი და ქარისმიერი [[ეროზია|ეროზიისაგან]], აუმჯობესებენ მის სტრუქტურას და მთლიანად ხელს უწყობენ ნაყოფიერების ამაღლებას. შუალედური კულტურები თესვისა და მოსავლის აღების ვადების მიხედვით იყოფიან ადრეული გაზაფხულის, სანაწვერალო, საშემოდგომო სა შესათეს შუალედურ კულტურებად. ადრეული გაზაფხულის შუალედური კულტურები ითესება ზამთრის ბილოს ან ადრე გაზაფხულზე და მწვანე მასის მოსავალი მიიღება ძირითადი კულტურის თესვამდე. ასეთი ერთწლიანი პარკოსანი კულტურებია: ცერცველა, ბარდა, ცულისპირა, წმინდა სახით ან მარცვლოვნებთად – ქერთან, ჭვავთან ან შვრიასთან ერთად. სანაწვერალო შუალედური კულტურები ითესება და დამატებით მოსავალს იძლევა თავთავიანი კულტურების მოსავლის აღების შემდეგ. მათი თესვის დროს მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული მათი ბიოლოგიური თავისებურებები. კერძოდ, სიმინდი, სორგო, სუდანურა, რომლებსაც შემოდგომის წაყინვები აზიანებს, უნდა დაითესოს საშემოდგომო თავთავიანების მოსავლის აღებისთანავე, ხოლო შვრია, მზესუმზირა და სხვა, როგორც წმინდად, ისე ერთწლიან პარკოსნებთან ნარევში შეიძლება დაითესოს მოგვიანებით. საშემოდგომო შუალედური კულტურები, რომლებიც ითესება ზაფხულის ბოლოს ან შემოდგომის დასაწყისში, მოსავალს იძლევა იმავე წლის დასასრულამდე. მაგალითად, წმინდად ნათესი შვრია, ან მასთან შერეული ცერცველა, ბარდა ან ცულისპირა. შესათეს შუალედურ კულტურებს მიეკუთვნება ისეთი ნათესები, რომელთა თესვა–მოყვანა ხდება ძირითადი კულტურებით დაკავებულ ფართობში დამატებითი მოსავლის მისაღებად. ამ მიზნით მიმართავენ, მაგალითად, გაზაფხულზე ნათეს იონჯაში შვრიის, სუდანურის, სორგოს ან სიმინდის შეთესვას. თესლბრუნვაში თითოეულ მინდორზე ჩვეულებრივ ერთიკულტურა ითესება, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში მინდორს ორ–სამ ნაწილად ყოფენ და იკავებენ მსგავსი ბიოლოგიურ–აგროტექნიკური თვისებების მქონე რამდენიმე კულტურით. ამ მინდორს ნაკრები მინდორი ეწოდება. თესლბრუნვაში შეიძლება გვქონდეს როგორც წმინდად ნათესები, ისე რამდენიმე მცენარის ნარევი. ასეთებია: მრავალწლოვანი ბალახების ნარევი, სიმინდისა და სამარცვლე პარკოსნების ნარევები, ერთწლიანი პარკოსნებისა და მარცვლოვანების ნარევები და სხვა. გარკვეულ პირობებში, უმთავრესად სარწყავ და ტენით უზრუნველყოფილ ადგილებში, მიმართავენ საფარქვეშ თესვას. მაგალითად მრავალწლიანი ბალახების თესვას ქერის ან ხორბლის საფარქვეშ, როცა ისინი ითესება გაზაფხულზე, ერთდროულად ან ჯერ ითესება შემოდგომაზე მარცვლოვანი (საფარი) კულტურა, მერე მისი აღმოცენება–მომაგრების შემდეგ, ადრე გაზაფხულზე ჯეჯილში შეითესება მრავალწლიანი ბალახები წმინდად ან ნარების სახით. ზოგიერთ თესლბრუნვაში რომელიმე მინდორზე გარკვეული პერიოდით, უმეტესად ერთი როტაციისათვის თესავენ მრავალწლიან ბალახებს და ეს მინდორი დროებით ითიშება თესლბრუნვიდან. ეს იქნება გამოთიშულ მინდვრიანი თესლბრუნვა. ეს გამართლებულია იმ შემთხვევაში, როცა სათესლე მასალის სიმცირის გამო არ არის საშუალება ბალახი ყოველ წელიწადს დაითესოს. სოფლის მეურნეობის სპეციალიზაციის თითოეული ზონისათვის რეკომენდებულია შესაფერისი მინდვრის, საკვები და სპეციალური თესლბრუნვის რამდენიმე სქემა, რაც საშუალებას იძლევა ზონის შიგნით კონკრეტული პირობებისათვის, ნიადაგის თვისებების, რელიეფისა და ტენით უზრუნველყოფის გათვალისწინებით შეირჩეს თესლბრუნვის ყველაზე მორგებული ვარიანტი. ვაკე (5–მდე), 5–10 და 10–15 – ით დახრილობის ფერდობებისათვის ეს სქემები განსხვავდება ერთმანეთისაგან მთლიანსათესი ( მათ შორის მრავალწლიანი ბალახების ) და სათოხნი კულტურის შეფარდებით. დახრილობის გადიდების კვალობაზე იზრდება მთლიანსათესი კულტურის ( თავთავიანები, ბალახები და ა. შ. ) და მცირდება სათოხნების ხვედრითი წილი. ტენით უზრუნველყოფის პირობების მიხედვით სქემები იმით განსხვავდება ერთმანეთისაგან, რომ სარწყავ მიწებზე რეკომენდებულ რესლბრუნვებში სჭარბობს ტენისმოყვარული კულტურების ხვედრითი წილი, ხოლო ურწყავებისათვის სქემებში შეტანილია მეტნაკლებად გვალვაგამძლე კულტურები – სორგო, სუდანური, მზესუმზირა და სხვა. თესლბრუნვის შემოღების შესაძლებლობას განაპირობებს მიწათსარგებლობის პირობები – სახნავი მიწების ფართობი, ნაკვეთების სიდიდე, კონტურების სისწორე და ა. შ. მთიან რეგიონებში, სადაც მიწების სიმცირის გამო თესლბრუნვის შემოღება მოუხერხებელია, უნდა განხორციელდეს მიწათმოქმედების კულტურის ამაღლების ისეთი შედარებით მარტივი საშუალება, როგორიცაა ორ–სამ მინდვრიანი თესლბრუნვა, სადაც მიკლე როტაციაში იმორიგებენ (დროში) ზონაში არსებული კულტურები ( მაგალითად, თავთავიანები, კარტოფილი, ერთწლიანი ბალახები, ან თავთავიანები, ერთწლიანი ბალახები, ან თავთავიანი, სასილოსე სიმინდი და სხვა) ან მოხდება ნაყოფცვლა ერთ მინდორზე და სხვა.
გამოყოფილია თესლბრუნვის სამი ტიპი: მინდვრის, საკვები და სპეციალური. დაყოფას საფუძვლად უდევს თესლბრუნვაში წარმოებული პროდუქციის სახე. მინდვრის თესლბრუნვას მიეკუთვნება ისეთი თესლბრუნვები, რომლებიც გათვალისწინებულია მარცვლისა და ტექნიკური კულტურების საწარმოებლად. თესლბრუნვის მცირე ნაწილი შეიძლება დაკავებული იყოს აგრეთვე საკვები კულტურებით. იმის მიხედვით, თუ რომელ კულტურას უჭირავს წამყვანი ადგილი, შეიძლება იყოს [[მარცვლეული]]ს, [[ჭარხლის მზესუმზირა|ჭარხლის მზესუმზირის]] და სხვა ტიპის თესლბრუნვები.
 
საკვები თესლბრუნვები გათვალისწინებულია საკვების საწარმოებლად. ისინი იყოფა სათიბ–საძოვრის და ფერმისპირა თესლბრუნვებად. სათიბ–საძოვრიან თესლბრუნვაში სჭარბობს მრავალწლიანი ბალახები, ხოლო ფერმისპირაში — სასილოსე კულტურები, ძირხვენები და ბალახები — მწვანე საკვებად. სპეციალური თესლბრუნვები ისეთი თესლბრუნვებია, სადაც ითესება [[ბოსტნეული]], [[ბაღჩეული]], [[თამბაქო]] და სხვა. მათ მიეკუთვნება აგრეთვე ნიადაგდაცვითი თესლბრუნვები, რომელთა ძირითადი დანიშნულებაა [[ნიადაგი]]ს წყლისმიერი და ქარისმიერი ეროზიისაგან დაცვა.
 
ერთმანეთს უნდა ენაცვლებოდეს ბიოლოგიურად მკვეთრად დაშორებული და არა ახლობელი (მსგავსი) მცენარეები, რადგან მავნებლები, დაავადებები და სარეველები პირვალ შემთხვევაში უფრო ნაკლებად ხელსაყრელ გარემოს პოულობენ ზრდა–განვითარებისთათვის, ვიდრე მეორე შემთხვევაში. ყველა კულტურული მცენარე ერთნაირად ვერ ეგუება ზედიზედ თესვას.
 
არჩევენ მცენარეებს: 1) სტაბილურს განმეორებითი თესვის პირობებში ([[ჭვავი]], [[სიმინდი]], [[მარცვლეული ბალახები]], [[ლობიო]], [[სოია]], [[ფეტვი]]); 2) ლაბილურს განმეორებითი თესვის დროს, რომლებიც ზედიზედ განმეორებით თესვას ვერ ეგუებიან, თუმცა ორწლიანი განმეორება ზოგჯერ დასაშვებია ([[ხორბალი]], [[შვრია]], [[ქერი]], შაქრისა და საკვები ჭარხალი, [[ბარდა]], [[მზესუმზირა]]); 3) შეუთავსებელს სხვა კულტურებთან, უმეტესად ერთი და იგივე ოჯახის წარმომადგენლებთან, რომლებიც ერთიმეორეს შემდეგ არ უნდა ითესებოდეს. სეთებია, მაგ. ძაღლყურძენასებრთა ოჯახის ბოსტნეული [[პამიდორი]], [[ბადრიჯანი]], [[წიწაკა]], [[კარტოფილი]].
 
სწორ თესლბრუნვაში სათოხნი და მთლიანსათესი კულტურები ერთმანეთს უნდა ცვლიდეს, თუ კი მათი განმეორებითი თესვა არ არის გამოწვეული სპეციალური მოსაზრებით. მაგალითად, სიმინდის შემთხვევაში. ასეთი მორიგეობა, უპირველეს ყოვლისა, საჭიროა ნიადაგის სტრუქტურაზე უარყუფითად მოქმედი მექანიკური ფაქტორების შესუსტების, აგრეთვე სარეველებისაგან მინდვრის გაწმენდის, [[ნიადაგი]]დან წყლისა და საკვებ ნივთიერებათა უფრო თანაბარზომიერი გამოყენებისათვის. თესლბრუნვაში ერთმანეთს უნდა ენაცვლებოდეს საშემოდგომო და საგაზაფხულო ნათესები, რაც უზრუნველყოფს კლიმატური რესურსების — [[სინათლე|სინათლის]], [[სითბო]]ს, [[წყალი|წყლის]] უფრო მაღალეფექტურად გამოყენებას.
 
ბიოლოგიური აზოტიფიკაციის გაძლიერებისა და მისი ეფექტურობის გონივრული გამოყენების მიზნით თესლბრუნვაში უნდა გაიზარდოს პარკოსანი კულტურების მონაწილეობა და ისინი რეგულარულად უნდა ენაცვლებოდეს აზოტმომხმარებელ (მაგ. მარცვლოვან) მცენარეებს. თესლბრუნვაში საუკეთესო წინამორბედის შემდეგ უნდა მოთავსდეს, უპირველეს ყოვლისა, წამყვანი სასაქონლო კულტურები. მაგალითად, მრავალწლიანი ბალახების შემდეგ სასურველია დაითესოს საშემოდგომო და საგაზაფხულო პურეულები, [[ფეტვი]], [[ბაღჩეული]] (გოგროვანები). სათოხნი კულტურები კარგი წინამორბედებია საგაზაფხულო თავთავიანებისათვის. არასათოხნი პარკოსნები [[ბარდა]], [[ცერცველა]], [[ცულისპირა]] და სხვა, საუკეთესო წინამორბედია როგორც საშემოდგომო, ისე საგაზაფხულო მარცვლოვნებისათვის, [[კარტოფილი]]ს, [[სიმინდი]]ს, [[,ზესუმზირა|მზესუმზირის]], აგრეთვე სამარცვლე პარკოსნებისათვის, მაგრამ საშემოდგომო თესვისათვის ნაკლებად გამოიყენება, რადგან ქმნის ხელსაყრელ პირობებს ფესვის სიდამპლის გავრცელებისათვის.
 
თუ თესლბრუნვაში სუფთა ანეულია, იგი უმჯობესია გამოყენებულ იქნეს საშემოდგომო მარცვლოვნების დასათესად, ხოლო ამ უკანასკელის ნაწვერალზე განთავსდეს საგაზაფხულო თავთავიანი კულტურა. ნათესების სტრუქტურა თესლბრუნვა უნდა გამომდინარეობდეს სასოფლო–სამეურნეო ნათესების დაწესებული სტრუქტურიდან. ნათესების სტრუქტურა გამოსახავს კულტურების შედგენილობას და პროცენტულ თანაფარდობას. ნათესების სტრუქტურით აღინიშნება:1. მარცვლოვნები, მათ შორის სამარცვლე სიმინდი, 2. ტექნიკური კულტურები: შაქრის ჭარხალი, თამბაქო, მზესუმზირა და სხვა; 3. საკვები კულტურები, მათ შორის სასილოსე, მარცვლოვანი და ერთწლოვანი ბალახები მათი დანიშნულების მინიშნებით – თივად, მწვანე საკვებად, ბალახის ფქვილისათვის და სხვა; 4. კარტოფილი; 5. ბოსტნეულ–ბაღჩეული კულტურები. ცალკე აღინიშნება თესლბრუნვაში შუალედური კულტურების მონაწილეობა, რომელიც გამოისახება სათესლბრუნვო ფართობის პროცენტით. მაგალიტისათვის მოვიყვანთ ხულოს რაიონისთვის მოდელით რეკომენდებულ თესლბრუნვის სქემას: 1. საშემოდგომო ან საგაზაფხულო ხორბალი, შუალედური ცერცველა + შვრია ან ქერი; 2.კარტოფილი; 3. სიმინდი + ლობიო; 4. კარტოფილი; 5. იონჯა საგაზაფხულო ქერის ან ხორბლის ქვეშ. ნათესების სტრუქტურა იხ. ცხრილ 2.1. – ში ცხრილი 2.1. თესლბრუნვაში ნათესების სტრუქტურა თესლბრუნვაში შემავალი კულტურების მონაცვლეობის ერტ ციკლს როტაცია ეწოდება.
 
თესლბრუნვაში მონაწილეობე ძირითადი კულთურები, რომელთაც ესაჭიროებათ სავეგეტაციო პერიოდის მეტი ნაწილი და შუალედური კულტურები, რომლებიც მოყავთ ორ ძირითად კულტურას შორის დარჩენილი თავისუფალი დროის შუალედში. მათ ძირითადად იყენებენ ცხოველების საკვებად ( მწვანე საკვები, სენაჟი, სილოსი, ბალახის ფქვილი), აგრეთვე როგორც მწვანე სასუქს. შუალედური ნათესები მიწათმოქმედების ინტენსიფიკაციის უმნიშვნელოვანესი ფაქტორია, ისინი ადიდებენ საკვების და აუმჯობესებენ მათ ხარისხს, ნიადაგს ამდიდრებენ ორგანული ნივთიერებებით, ხოლო პარკოსნები – აზოტითაც, იცავენ ნიადაგს წყლისმიერი და ქარისმიერი [[ეროზია|ეროზიისაგან]], აუმჯობესებენ მის სტრუქტურას და მთლიანად ხელს უწყობენ ნაყოფიერების ამაღლებას. შუალედური კულტურები თესვისა და მოსავლის აღების ვადების მიხედვით იყოფიან ადრეული გაზაფხულის, სანაწვერალო, საშემოდგომო სა შესათეს შუალედურ კულტურებად. ადრეული გაზაფხულის შუალედური კულტურები ითესება ზამთრის ბილოს ან ადრე გაზაფხულზე და მწვანე მასის მოსავალი მიიღება ძირითადი კულტურის თესვამდე. ასეთი ერთწლიანი პარკოსანი კულტურებია: ცერცველა, ბარდა, ცულისპირა, წმინდა სახით ან მარცვლოვნებთად – ქერთან, ჭვავთან ან შვრიასთან ერთად. სანაწვერალო შუალედური კულტურები ითესება და დამატებით მოსავალს იძლევა თავთავიანი კულტურების მოსავლის აღების შემდეგ. მათი თესვის დროს მხედველობაში უნდა იქნეს მიღებული მათი ბიოლოგიური თავისებურებები. კერძოდ, სიმინდი, სორგო, სუდანურა, რომლებსაც შემოდგომის წაყინვები აზიანებს, უნდა დაითესოს საშემოდგომო თავთავიანების მოსავლის აღებისთანავე, ხოლო შვრია, მზესუმზირა და სხვა, როგორც წმინდად, ისე ერთწლიან პარკოსნებთან ნარევში შეიძლება დაითესოს მოგვიანებით.
 
საშემოდგომო შუალედური კულტურები, რომლებიც ითესება ზაფხულის ბოლოს ან შემოდგომის დასაწყისში, მოსავალს იძლევა იმავე წლის დასასრულამდე. მაგალითად, წმინდად ნათესი შვრია, ან მასთან შერეული ცერცველა, ბარდა ან ცულისპირა. შესათეს შუალედურ კულტურებს მიეკუთვნება ისეთი ნათესები, რომელთა თესვა–მოყვანა ხდება ძირითადი კულტურებით დაკავებულ ფართობში დამატებითი მოსავლის მისაღებად. ამ მიზნით მიმართავენ, მაგალითად, გაზაფხულზე ნათეს იონჯაში შვრიის, სუდანურის, სორგოს ან სიმინდის შეთესვას. თესლბრუნვაში თითოეულ მინდორზე ჩვეულებრივ ერთიკულტურა ითესება, მაგრამ საჭიროების შემთხვევაში მინდორს ორ–სამ ნაწილად ყოფენ და იკავებენ მსგავსი ბიოლოგიურ–აგროტექნიკური თვისებების მქონე რამდენიმე კულტურით. ამ მინდორს ნაკრები მინდორი ეწოდება.
 
თესლბრუნვაში შეიძლება გვქონდეს როგორც წმინდად ნათესები, ისე რამდენიმე მცენარის ნარევი. ასეთებია: მრავალწლოვანი ბალახების ნარევი, სიმინდისა და სამარცვლე პარკოსნების ნარევები, ერთწლიანი პარკოსნებისა და მარცვლოვანების ნარევები და სხვა. გარკვეულ პირობებში, უმთავრესად სარწყავ და ტენით უზრუნველყოფილ ადგილებში, მიმართავენ საფარქვეშ თესვას. მაგალითად მრავალწლიანი ბალახების თესვას ქერის ან ხორბლის საფარქვეშ, როცა ისინი ითესება გაზაფხულზე, ერთდროულად ან ჯერ ითესება შემოდგომაზე მარცვლოვანი (საფარი) კულტურა, მერე მისი აღმოცენება–მომაგრების შემდეგ, ადრე გაზაფხულზე ჯეჯილში შეითესება მრავალწლიანი ბალახები წმინდად ან ნარების სახით. ზოგიერთ თესლბრუნვაში რომელიმე მინდორზე გარკვეული პერიოდით, უმეტესად ერთი როტაციისათვის თესავენ მრავალწლიან ბალახებს და ეს მინდორი დროებით ითიშება თესლბრუნვიდან. ეს იქნება გამოთიშულ მინდვრიანი თესლბრუნვა. ეს გამართლებულია იმ შემთხვევაში, როცა სათესლე მასალის სიმცირის გამო არ არის საშუალება ბალახი ყოველ წელიწადს დაითესოს.
 
[[სოფლი მეურნეობა|სოფლის მეურნეობის]] სპეციალიზაციის თითოეული ზონისათვის რეკომენდებულია შესაფერისი მინდვრის, საკვები და სპეციალური თესლბრუნვის რამდენიმე სქემა, რაც საშუალებას იძლევა ზონის შიგნით კონკრეტული პირობებისათვის, ნიადაგის თვისებების, რელიეფისა და ტენით უზრუნველყოფის გათვალისწინებით შეირჩეს თესლბრუნვის ყველაზე მორგებული ვარიანტი. ვაკე (5–მდე), 5–10 და 10–15 – ით დახრილობის ფერდობებისათვის ეს სქემები განსხვავდება ერთმანეთისაგან მთლიანსათესი (მათ შორის მრავალწლიანი ბალახების) და სათოხნი კულტურის შეფარდებით. დახრილობის გადიდების კვალობაზე იზრდება მთლიანსათესი კულტურის (თავთავიანები, ბალახები და ა. შ.) და მცირდება სათოხნების ხვედრითი წილი.
 
ტენით უზრუნველყოფის პირობების მიხედვით სქემები იმით განსხვავდება ერთმანეთისაგან, რომ სარწყავ მიწებზე რეკომენდებულ თესლბრუნვებში სჭარბობს ტენისმოყვარული კულტურების ხვედრითი წილი, ხოლო ურწყავებისათვის სქემებში შეტანილია მეტნაკლებად გვალვაგამძლე კულტურები – [[სორგო]], [[სუდანური მზესუმზირა]] და სხვა. თესლბრუნვის შემოღების შესაძლებლობას განაპირობებს მიწათსარგებლობის პირობები — სახნავი მიწების ფართობი, ნაკვეთების სიდიდე, კონტურების სისწორე და ა. შ. მთიან რეგიონებში, სადაც მიწების სიმცირის გამო თესლბრუნვის შემოღება მოუხერხებელია, უნდა განხორციელდეს მიწათმოქმედების კულტურის ამაღლების ისეთი შედარებით მარტივი საშუალება, როგორიცაა ორ–სამ მინდვრიანი თესლბრუნვა, სადაც მიკლე როტაციაში იმორიგებენ (დროში) ზონაში არსებული კულტურები (მაგალითად, თავთავიანები, კარტოფილი, ერთწლიანი ბალახები, ან თავთავიანები, ერთწლიანი ბალახები, ან თავთავიანი, სასილოსე სიმინდი და სხვა) ან მოხდება ნაყოფცვლა ერთ მინდორზე და სხვა.
 
==რესურსები ინტერნეტში==