რეზო ჩხეიძე: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
[[1943]]-[[1946]] წლებში სწავლობდა რუსთაველის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში, [[1953|1953 წელს]] დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ს. იუტკევიჩისა და მ. რომის სახელოსნო). რეჟისორ [[აბულაძე, თენგიზ|თენგიზ აბულაძესთან]] ერთად გადაიღო კინონარკვევები: „ჩვენი სასახლე“ ([[1953]]), „ქართული ხალხური ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი“ ([[1954]]) და მხატვრული ფილმი „მაგდანას ლურჯა“ ([[1955]]; კანის IX საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი პრიზი - „ოქროს რტო“ და I პრემია ედინბურგის X საერთაშორისო კინოდესტივალზე, ორივე 1956).
 
გადაიღო მხატვრული ფილმები: "ჩვენი„ჩვენი ეზო"ეზო“ (1956, ოქროს მედალი, I პრემია და დიპლომი მოსკოვის ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VI მსოფლიო ფესტივალზე [[1957]]), "მაია„მაია წყნეთელი"წყნეთელი“ ([[1959]]), "განძი"„განძი“ ([[1961]]; დიდი პრიზი დელის II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, [[1961]]), "[[ზღვის ბილიკი]]" ([[1962]]),[[ ჯარისკაცის მამა|"ჯარისკაცის„ჯარისკაცის მამა"მამა“]] ([[1964]], პრემია კორკში (ირლანდია) X საერთაშორისო კინოფესტივალზე, დიპლომი სან-ფრანცისკოსა და სალონიკის საერთაშორისო კინოფესტივალებზე, პრიზი რომის II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ოთხივე [[1965]]), "ღიმილის„ღიმილის ბიჭები"ბიჭები“ ([[1969]] საქართველოს კომკავშირის პრემია "ჯარისკაცის„ჯარისკაცის მამასთან"მამასთან“ ერთად, [[1970]]), "ნერგები"„ნერგები“ ([[1972]]; დიპლომი მოსკოვისა და ტაშკენტის საერთაშორისო კონოფესტივალებზე, ორივე [[1973]]), "მშობლიურო„მშობლიურო ჩემო მიწავ!" ([[1980]]; მთავარი პრიზი და დიპლომი ვილნიუსის XIV საკავშირო კინოფესტივალზე, [[1981]]; [[ლენინური პრემია]], 1986; 1991 - უარი განაცხადა) და სხვა.
 
ჩხეიძის ფილმებს ახასიათებს მაღალი იდეურობა, სიახლის გრძნობა, სისადავე, მოქალაქეობრივი ჟღერადობა. ყოფილი სსრკ უმაღლესი საბჭოს IX-XI მოწვევების დეპუტატი. დაჯილდოებულია [[ლენინის ორდენი|ლენინის ორდენით]], ორი სხვა ორდენითა და მედლებით. 1963-1981 წლებში საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის მდივანი. 1974 წლიდან რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის პედაგოგი. იყო კინოსტუდია "ქართული ფილმის" დირექტორი.