აღმოსავლეთი კავკასიონი: განსხვავება გადახედვებს შორის

არ არის რედაქტირების რეზიუმე
არის თანადროული მყინვარები, მ.შ. პატარა მყინვარები არის დიკლოსმთაზე, შაჰდაღზე და სხვ. აღმოსავლეთ კავკასიონზე გაბატონებულია ძვ. მყინვარული, მყინვარული და ეროზიული რელიეფის ფორმები.
ჰიდროგრაფიული ქსელი წარმოდგენილია მრავალი წყალუხვი მდინარით, რომლებიც [[კასპიის ზღვა|კასპიის ზღვის]] აუზს განეკუთვნებიან. მდინარეთა დიდი ნაწილი მაღალმთიან ზონაში გაედინება, სიგრძეზე გასდევენ რა, წყალგამყოფ ქედებს, სულ ქვემო დინებებში ზღვისპირა დაბლობზე იშლებიან, სადაც წყლის ნელი დინება ახასიათებთ.
მთავარი ქედის ჩრდილო კალთიდან სათავეს იღებენ მნიშვნელოვანი მდინარეები: [[სუნჯა]] (სიგრძე 278 კმ), [[ასა (მდინარე)|ასა]] (სიგრძე 133 კმ), [[არღუნი (მდინარე)|არღუნი]] (სიგრძე 148 კმ), [[ანდის ყოისუ]] (სიგრძე 203 კმ), [[სამური (მდინარე)|სამური]] (სიგრძე 213 კმ). შედარებით უმნიშვნელოა: ფორტანგი, მართანი, შაროარღუნი, გამრიოზენი, ულუჩაი, რუბასი, გიულგერიჩაი, გუსარჩაი, გუდიალჩაი, ყარაჩაი, ათაჩაი და ა.შ. მთავარი ქედის სამხრეთი კალთიდან მოედინება — [[იორი]], [[ალაზანი]], [[დურუჯი (მდინარე)|დურუჯი]], [[კაბალი (მდინარე)|კაბალი]], ალინჯაჩაი, გოქჩაი, გირდიმანჩაი, ფირსაათი და სხვ.
 
[[გეოლოგია|გეოლოგიური]] თვალსაზრისით, აღმოსავლეთი კავკასიონი შედგება [[მეზოზოური ჯგუფი|მეზოზოური]] და [[კაინოზოური ჯგუფი|კაინოზოური]] ასაკის ქანებით. გუდამაყრის, ქართლისა და კახეთის ქედების სექტორი აგებულია იურული (ლიასის, დოგერის), ცარცული და პალეოგენური ნალექი ქანებით — ქვიშაქვებით, თიხაფიქლებითა და კირქვებით. მთავარი ქედის სამხრეთით არის მერგელები, გლაუკონიტური ქვიშაქვები და დოლომიტები. გვხვდება აგრეთვე ფიქლები და პორფირიტები.
 
==ლიტერატურა==
*{{ქსე|2|52|}}
*Щукин И. С. Очерки геоморфологии Кавказа, ч. 1, М., 1926.